vrijdag 30 juli 2010 00:00
,,Mam, kom je naar je kleinkind kijken?'' Pas nadat mijn dochter mij met klem beloofde daar de eerste tien jaar geen grapjes meer over te maken, ben ik bij haar op kraamvisite gegaan. De baby was een piepklein konijntje. Samen met zijn broertje was konijn onlangs aangetroffen in een weiland, het broertje vertrapt en dood. Dit trillende bolletje leefde nog, zag ik toen ik op mijn knieën voor het kooitje lag. Eenmaal op de bank kreeg ik een lapje op mijn schoot en vervolgens werd konijn erop gezet. Met dichte oogjes wurmde het diertje zich direct in mijn mouw, rolde zich op en viel meteen in slaap. Ik durfde amper adem te halen, bang om dit zoete slaapje te verstoren. Wat was hij klein- hij, want er bleek een schattig klein piemeltje aan te zitten. Ook het staartje was piep en piep klein, een wit donzig, soms wiebelend stipje op een klein bruin achterkantje.
Konijn kreeg een naam: Bucket- zeg maar Buck. Met enorme liefde en zorgzaamheid vlijde mijn dochter Bucket in een kleine kattenbench. Samen met een knuffelhondje en een zacht dekentje sliep haar konijntje het klokje rond. Hij werd alleen op gezette tijden wakker gemaakt voor een minuscuul flesje met speciale melk.
Na de komst van baby Nijn was internet aan alle kanten geraadpleegd om de juiste aanpak te vinden. Het mocht het diertje aan niets ontbreken. En dat gebeurde ook niet.
Hoewel mijn dochter zich regelmatig hardop afvroeg of Nijntje zijn moeder niet vreselijk miste, leek mij dat onmogelijk. Met zoveel liefde en inzet bekommerde deze pleegmoeder zich om haar konijn dat de echte het vast niet beter had kunnen doen.
Met grote zorg werd het speentje in zijn bekje geduwd, net zolang tot Buck zelf begon te sabbelen en dronk. Over een paar milliliter deed hij erg lang. Maar mijn dochter nam de tijd en met eindeloos geduld werd het beestje gevoerd. Tussen de voedingen door kon hij rekenen op veel liefde.
Maar ze zorgde er ook voor dat konijn goed sliep en veel rust kreeg.
Ik herkende in mijn dochter weer het onverzettelijke meisje dat zich al vanaf haar peutertijd over dieren ontfermde. Ik zie haar nog staan, zelf nog zo'n guppie, op een stoeltje bij de kom. Met lieve woordjes probeerde ze de twee goudvissen tot kunstjes aan te zetten. De ratjes, de hamsters, de afgelopen jaren hebben er heel wat op haar kamer losgelopen, de hond, de vogels en eindelijk voor haar: de pony's en de paarden. Met grote zorg en liefde en inzet ontbrak het de dieren aan niets.
Ook Bucket werd met liefde omringd. Ze was er druk mee en zat er vol van.
Toen ik twee dagen later langs kwam keek Buck me pienter aan en hij huppelde blij bij mijn dochter op schoot en over de bank.
Hij was nog steeds klein en lief, maar je kon zien dat hij goed groeide. De liefde tussen mijn dochter en haar konijn bloeide ook.
Haar telefoontjes en sms-berichten waren één grote blijde boodschap. ,,Hij weet nu goed hoe hij moet drinken, mam.'' Of: ,,Ik heb een nieuw flesje gekocht, met een betere speen.''

Vier dagen later ging het mis.
Na een heel vroeg sms-bericht 'Bucket doet raar', kwam om zes uur 's ochtends: 'Bucket is dood.'
Ineens wist ik weer waarom ik de combinatie kind en huisdier haat. Dit was Groot Verdriet.
Ik wilde dat ik mijn dochter nu even in een mandje kon stoppen, onder een zacht dekentje.