Leusdense Quinty Emilie (21): ‘Jeugdzorg en GGZ zouden vandaag nog moeten veranderen’

20 maart 2023 om 12:42 Zorg

LEUSDEN In de Oude Bieb in Achterveld verzorgt de pas 21-jarige Quinty Emilie vrijdag 24 maart haar boekpresentatie. Haar boek bevat dagboekfragmenten gecombineerd met inzichten van nu en gaat over haar strijd tegen depressie, anorexia, PTSS én de jeugdzorg. Met haar boek ‘Het leven gaat niet over roze’ geeft Quinty een inkijkje in de wereld van de jeugdzorg en GGZ en de grote problemen die zich daar afspelen.

Haar strijd begon al in de middenbouw van de basisschool en kende een dieptepunt toen zij zeventien was. Vanaf haar achttiende verjaardag woont zij echter, met ambulante begeleiding, in één van de studio’s in de Oude Bieb in Achterveld. Steeds meer zet Quinty stappen in de goede richting en denkt ze voorzichtig na over haar toekomstplannen.

Ik was een complex geval voor de jeugdzorg, omdat er meerdere diagnoses bij mij gesteld waren en dat past eigenlijk niet in het zorgsysteem

TRAUMATISCHE ERVARING

Eerst maar over de titel, die bedacht Quinty al zo’n vier jaar geleden. ,,Ergens in mijn dagboek had ik de titel al opgeschreven. Roze is echt mijn kleur, van deze kleur word ik rustig en ik verzamelde ook altijd wel dekentjes van die kleur.” Dat haar leven niet over rozen ging, blijkt als Quinty begint te vertellen. Over de worstelingen op de basisschool en daarna de beginjaren van de middelbare school in een klein dorp in het noorden van Nederland. 

,,De klasgenootjes die je had op de basisschool gingen ook allemaal naar dezelfde middelbare school dus je kwam elkaar altijd en overal tegen. Vlak bij de middelbare school woonden mijn opa en oma en daar was ik dan ook vaak. Dat was voor mij een fijne, veilige plek.” Deze veilige plek veranderde toen haar opa ongewenst gedrag vertoonde en voor een traumatische ervaring zorgde bij Quinty. Een half jaar later verhuisde ze met haar ouders naar het midden van het land.

Gedicht geschreven door Quinty:
Het is nu weer even zwaar en de weg is nog heel lang
Maar ik ga dit overleven zo lang ik nog kan
De leegte is leeg en de muren zijn wit
Ik voeg een beetje kleur toe en zie daarna weer licht

NIET GEHOORD

,,De middelbare school had ik wel verteld wat er speelde, maar eigenlijk liet de school het gaan. Ik voelde mij niet gehoord. Ik kon het wel aan, maar het is toch een opstapje naar erger omdat al die ervaringen je wel beschadigen. De mensen om mij heen hebben niet gezien hoe diep het zat”, vertelt Quinty nu over deze periode. Ze ontwikkelde een eetstoornis die zich vooral uitte als een tweestrijd in haar hoofd over eten.

Ik leefde eerst per dag, toen per week en nu kan ik verder kijken

COMPLEXE CASUS

,,Ik was een complex geval voor de jeugdzorg, omdat er meerdere diagnoses bij mij gesteld waren en dat past eigenlijk niet in het zorgsysteem. Ze konden mij dan wel behandelen voor het één, maar voor het ander moest ik weer naar een andere behandelaar waar dan ook weer een lange wachtlijst was. Zo kom je dus in een vicieuze cirkel terecht met ook steeds weer andere hulpverleners om je heen. Net toen ik zeventien was, kwam ik in de crisisopvang terecht omdat ik zelf uit huis wilde. Ik was net gestart op het MBO, werken en leren tegelijk. Maar de crisisopvang en werktijden gingen niet samen dus moest ik wel stoppen met de opleiding.”

,,Na die vier weken moest ik de crisisopvang uit en aangezien ik geen rechtelijke machtiging had was er geen vervolgplek voor mij en kwam ik op een kamer in Amersfoort terecht. Daar had ik dan wel geluk mee maar ik had eigenlijk één uur per dag begeleiding nodig en vanuit de gemeente kreeg ik één uur per week toegewezen. Dat ging niet goed en uitte zich bij mij dat ik meer ging snijden en suïcidaal werd. Ik werd opgenomen in Almere maar die dagen zijn voor mij heel vaag.”

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

‘Je komt in een vicieuze cirkel terecht met ook steeds weer andere hulpverleners om je heen.’ - Foto: Mariska Stehouwer

PAARDENTHERAPIE

Op de vraag wat ze nodig had gehad, geeft ze aan dat een veilige plek om te wonen haar rust zou hebben gegeven. Deze veilige plek vindt ze uiteindelijk bij een kennis van de familie waar Quinty een tijdje logeert. Quinty: ,,Dat is voor mij echt de beste keuze geweest. Zij heeft uiteindelijk voor mij de woonplek in de Oude Bieb kunnen regelen en ook dat ik paardentherapie kon krijgen. Traumatherapie met het paard Sylvester en begeleider Bianca hebben mij enorm geholpen, vandaar ook het paard op de voorkant van het boek. Op dit moment werk ik bij de zorgmanege op een dagbestedingsplek en gaat het mij steeds meer lukken om naar de toekomst te kijken. Ik heb heel lang stil gezeten. Ik leefde eerst per dag, toen per week en nu kan ik verder kijken.”

NOOIT ZWART-WIT

Het boek schrijven was voor haar op veel punten confronterend en niet altijd leuk. ,,Maar het heeft ook gezorgd voor een bepaalde verwerking. Anderen gaan het nu lezen en hun meningen vind ik dan wel weer spannend. Ieder kijkt toch weer anders naar een situatie. Ieder heeft zijn eigen verhaal, maar het is nooit zwart-wit. In mijn beleving zijn heel veel dingen een vraag en geen antwoord. Ik ben nu oké met mijn leven en hoop dat het boek anderen kan helpen. Het komt goed, maar niet alles is goed te krijgen. Ik hoop vooral dat door mijn boek nog meer mensen gaan inzien hoe groot de problemen binnen de jeugdzorg en GGZ zijn en dat er iets moet veranderen in dat zorgsysteem. Niet morgen maar vandaag nog.”

Bij de Spar in Achterveld liggen een aantal exemplaren voor de verkoop en het boek is ook te verkrijgen via www.boekscout.nl. Vragen stellen aan of contact opnemen met Quinty kan via quintytx@kpnmail.nl.
De boekpresentatie is op vrijdag 24 maart vanaf 16.00 uur in de Oude Bieb van Achterveld, aan de Walter van Amersfoortstraat 52 in Achterveld.

De flaptekst van ‘Het leven gaat niet over roze’
Wat heeft het leven nog voor zin als je het idee hebt dat je niets meer waard bent? Je het gevoel hebt dat je het nooit goed kan doen? Wanneer het voelt dat je er alleen voor staat? Door alle gebeurtenissen in haar leven is Quinty in deze spiraal van negatieve gedachten terechtgekomen. Met name door een bepaalde vervelende ervaring, met iemand die ze heel erg vertrouwde, raakte Quinty haar veilige plek kwijt. Een plek waar ze heel graag kwam en alle nare ervaringen even kon vergeten. Vanaf dat moment ging Quinty in overlevingsstand. Ze vluchtte voor alles en iedereen.