'Tientallen mensen stonden hier op het fietspad, tot aan het Sluisje, en ook zij waren stil, betoverd door het natuurverschijnsel.'
'Tientallen mensen stonden hier op het fietspad, tot aan het Sluisje, en ook zij waren stil, betoverd door het natuurverschijnsel.' Louis Fraanje

Column Peter Sneep: ‘Net buiten het dorpje zag ik iets vreemds: een man lang het fietspad met een fotocamera op een statief’

11 september 2025 om 11:22 Column Columns Peter Sneep

Maan

Zondagavond rond half negen fietste ik naar Leusden vanaf station Hoevelaken. Het is een vreemde route. Hemelsbreed is het 3,8 kilometer, maar omdat er geen fietspaden door de weilanden gaan, leg je 7,5 kilometer af. Daarmee is station Hoevelaken vanaf ons huis precies ven ver fietsen als station Amersfoort Centraal. Maar daar gaat dit verhaaltje niet over.

Het was de hele dag mooi weer geweest en ondanks de avondschemer was het nog lekker warm. Bij Stoutenburg sloeg ik linksaf de Horsterweg in. Net buiten het dorpje zag ik iets vreemds. Er stond een man lang het fietspad met een fotocamera op een statief. De lange lens was naar het zuidoosten gericht. Ik keek die kant op, benieuwd naar het object wat hij zou gaan fotograferen. Maar ik zag niets. Zouden er jonge vosjes zitten, net als een paar jaar geleden op de hoek van de Heiligenbergerweg en de Burgemeester de Beaufortweg? Verderop stonden nog meer mensen langs de weg. Auto’s stonden in de berm. Mensen stonden bij hun fiets. Het meest wonderlijk vond ik dat de mensen stil waren. Er klonk geen vrolijk gepraat, er heerste een serene rust.

We kijken naar de maansverduistering. Maar ik zie de maan niet

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en stopte bij twee dames die op de oprit van een huis stonden.

,,Waar kijken jullie naar?’’ vroeg ik.

,,We kijken naar de maansverduistering.’’

,,Maar ik zie de maan niet.’’

,,Hopelijk komt hij zo tevoorschijn. Het wordt een bloedmaan. Helemaal rood.’’

In het westen was de lucht nog een beetje licht. Aan de andere kant van het hemelgewelf was het veel donkerder. Ik kon niet zien of het daar bewolkt was, of gewoon donker.

Ik sloeg opnieuw naar links, het Jaagpad op, langs het Valleikanaal. Gewoonlijk rijd ik dat pad af tot het bruggetje bij de tennisbanen. Dat is de kortste weg naar ons huis. Maar ik nam me voor deze keer door te fietsen tot aan de brug bij de Asschatterweg. Het Jaagpad neemt daar een bocht en van daaruit zou je de maan goed moeten kunnen zien, mocht hij door de wolken breken.

En ja hoor, waar de begroeiing links langs het fietspad ophoudt, daar zag ik opeens de rode maan, niet ver boven de horizon. Tientallen mensen stonden hier op het fietspad, tot aan het Sluisje, en ook zij waren stil, betoverd door het natuurverschijnsel.

Ik fietste door, naar huis. Misschien wilden vrouw en kinderen het ook nog zien. In ons huis brandde overal licht en de voordeur stond open. Het zag er verwelkomend uit. Hallo, riep ik blij. Geen antwoord. Er was niemand thuis! Ik belde mijn vrouw. ,,We staan bij het Sluisje naar de maan te kijken.” Ze wisten het dus al.

Tot slot een tip voor inbrekers. Bij de volgende maansverduistering doen we de ons huis gewoon weer op slot.

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com

Meer columns van Peter Sneep vind je hier.