COLUMN

21 april 2026 om 09:57

Stront & boete 

Wij hebben geen hond. Toch stapte mijn vrouw in onze eigen tuin in een hondendrol! Onze tuin eindigt bij gemeentelijke bossages. Een hond kan daar doorheen banjeren en dan buiten het zicht van zijn baas z’n behoefte doen. We hebben een vermoeden welke viervoeter uit de buurt de dader is, maar we zien af van dna-onderzoek van het organisch uitscheidingsmateriaal. Maar, mensen, let op je hond! En ruim de fecaliën van je eigen huisdier op. Je hoort daarvoor een zakje of een schepje bij je te hebben.

Toen we net in Leusden woonden, kwam er trouwens vaak een andere buurhond onze tuin in, een wolfachtige, zwarte hond, die vaak zonder toezicht door de wijk rende. Hij pakte een keer een bal van de kinderen op en ging er daarmee vandoor.

Terug naar de stront. Op een veldje verderop in onze wijk stond een vriend van onze zoon vorige week in een in een ferme drol. Hij baalde enorm. Zijn witte sportschoen zat er helemaal onder. En op dezelfde dag zagen we vanuit ons woonkamerraam dat een mevrouw haar hondje liet poepen bij een boom op het grasveld pal voor ons huis. Ze liet de drol liggen en liep gewoon door. Wat zou ik graag opsporingsambtenaar zijn, om zulke hondeneigenaars op de bon te slingeren. Maar ik heb geen recht van spreken, want onze kat ergert buurtgenoten met haar drollen. 

Ook vreemd, maar niet vies, is wat er op de middelbare school van onze dochter gebeurt. Ze heeft sinds kort een nieuwe docente. Toen ik zelf op de middelbare school zal, wist je precies waar de docenten woonden, want hun adressen en telefoonnummers stonden in de schoolgids die iedereen aan het begin van het schooljaar kreeg. Tegenwoordig zijn zulke gegevens afgeschermd en het ongeoorloofd delen ervan is strafbaar. Scholen die dat doen, kunnen er een boete voor krijgen. Maar de adresgegevens van dochters nieuwe leerkracht zijn overduidelijk. Ze woont namelijk sinds haar indiensttreding in een camper op het parkeerterrein van de school. Ze blijft er tot de zomervakantie en daarna trekt ze weer verder. 

Het doet me denken aan de directeur van het bedrijf waar ik werkte. Die ging zijn huis verbouwen en kwam daarom maar met zijn hele gezin in een leegstaand deel van de bovenste verdieping van ons kantoorpand wonen. Als we avonddienst hadden, mochten we daar niet komen, want anders konden we de directeur of zijn gezinsleden in pyjama aantreffen.

Stront tot slot. Als jong kind maakte ik een keer een wandeling met mijn gezin en mijn tante Anna, zus van mijn moeder. Toen we weer thuis waren vond tante stront op het tapijt in de gang. Ze was nogal netjes en nam het roer over en controleerde alle negen gezinsleden, maar niemand had vieze schoenen. Dat kon niet. “Kijk eens onder uw eigen schoenen”, zei mijn broer. Ze keek en ze kleurde. Zij was de dader. Ze kreeg geen boete, lachte mee en maakte schoon.

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com