Column Marco Bosmans: ‘Het zijn gouden momenten, temeer omdat ik mijn leven binnenkort los moet laten’

6 mei 2026 om 10:58 Column Knipoogje

Knipoogje: Broederschap

Bloemen op het Sovjet Ereveld, stille tocht vanaf Kamp Amersfoort, ontbijten aan de Kooikersgracht… Herdenken en vieren gingen op 3, 4 en 5 mei weer gepaard met vele activiteiten in Leusden. Het verbindt ons, terwijl die collectieve erfenis in rouw en respect ook individuele gedachten oproept, al dan niet met tranen, kippenvel of hartenpijn.

Mijn gedachten zijn op die momenten vaak bij mijn grootouders, de Bosmansen en Temminks. Hoe hebben zij de Tweede Wereldoorlog beleefd en overleefd? Was er veel angst en verdriet? En ieder jaar weer voel ik zelf een beetje spijt tijdens die twee stille minuten. Waarom heb ik die vragen nooit gesteld? Was ik te jong voor deze grote-mensenzaken? Misschien hadden mijn ouders de generaties moeten verbinden. Misschien hebben ze het geprobeerd, maar wilde de oorlog er bij de grootouders niet uit of bij de kleinkinderen niet in. Het is ook goed mogelijk dat het mijn ouders ontbrak aan verbindingskracht. Dat is immers iets waar ik vaker tegenaan ben gelopen. Maar ja, ook die vragen zullen onbeantwoord blijven aangezien ik nu zelf tot de oudste generatie behoor. Al mijn voorouders zijn ‘gevallen’.

Van mij gelukkig niets over de oorlog, maar wel over een fijne jeugd, mooi huwelijk, bijzondere reizen en die speciale tak aan onze stamboom

De zesde mei is ook een dag om te herdenken en vieren, want precies 60 jaar geleden gaven mijn ouders elkaar het jawoord. Traditionele zwartwit foto’s herinneren aan deze dag in Neede. Een cabaretier omschreef het clichébeeld ooit treffend: ‘Struikje in de hand, toefje voor de kop’. Mooi hoe een simpele contactadvertentie in de krant een lang en gelukkig huwelijk opleverde.

Terwijl mijn zus en ik aan ouderlijke liefde niets tekort zijn gekomen, mis ik postuum steeds vaker een goed gesprek. Ja, ik had meer met ze moeten praten. Ook over grote-mensenzaken, al waren wij nog niet zo heel groot. Ik vrees dat pa en ma ons niet wilden belasten, zelfs niet met het bestaan van twee kinderen uit zijn vorige huwelijk. Hier moeten onmacht en schaamte een rol hebben gespeeld, iets wat mij nu plaatsvervangend verdriet.

Onze vader die in de hemel zijt, mag trots zijn dat zijn vier kinderen elkaar inmiddels gevonden hebben. We hebben veel gemist van elkaar, maar halen nu tijd in, juist door elkaar vragen te stellen. Zo worden verjaardagen gevierd en lekkers gedeeld. Vorige week nog een Spakenburgs visplateau aan de haven, met mijn grote broer en schoonzus. Het zijn gouden momenten, temeer omdat ik mijn leven binnenkort los moet laten.

Over de doden niets dan goeds, dus langs deze kantlijn geen verwijten. Sterker, dankzij mijn (groot)ouders leerde ik zelf meer te delen. Mijn kinderen mogen alles weten, opdat zij mij straks herdenken als een open boek. Zelfgeschreven, uiteraard. Van mij gelukkig niets over de oorlog, maar wel over een fijne jeugd, mooi huwelijk, bijzondere reizen en die speciale tak aan onze stamboom. Dankjewel, pap.

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl

Meer Knipoogjes van Marco Bosmans vind je hier.