COLUMN

4 mei 2026 om 11:10

De takkenbieb

Iedereen kent de minibieb. Sinds kort zijn er ook voedselkastjes en MUP’s (Menstruatie Uitgiftepunten) van het Armoedefonds. Een combinatie van die twee zit zelfs bij ons in de straat. Kortgeleden kwam ik iets nieuws tegen dat in dit rijtje past. Ik had een rondje gelopen langs het Valleikanaal en liep via de Cohenbrug de bebouwde kom van Leusden weer in. Daarna rechtdoor nog een bruggetje over waar het straatje met de naam Waterjuffer begint. Daar zag ik aan de rechterkant een bordje met 'De takkenbieb' en daaronder waren er in een open vierkante kast boomtakken opgehangen. Om heel eerlijk te zijn: ik snapte niet waarvoor dit diende.

Mijn vrouw hielp me uit de droom. Als je je hond gaat uitlaten, vergeet je soms iets mee te nemen waar het dier mee kan spelen. Dan kun je daar een tak uitpakken om je viervoeter blij te maken, zei ze.

Ik was perplex. Hoe kom je erop? En tegelijk: hoe eenvoudig is een briljant idee! Maar ik had wel een paar vragen. Wat doe je als zo’n geleende tak kwijt raakt? Is het fris om een tak na gebruik terug te leggen? Is dat eigenlijk wel de bedoeling? Heeft iemand al gebruik gemaakt van deze unieke voorziening?

Mijn hoofd werd er creatief van. Wat zou het handig zijn als er nog veel meer bibliotheken waren voor de dingen die je kwijt bent. Ons huishouden bestaat uit vier personen: vader, moeder, dochter, zoon. We hebben alle vier een telefoon. Die telefoons hebben allemaal eenzelfde bijbehorend oplaadsnoer. En toch zijn we ze vaak ze kwijt en hebben we ze allemaal tegelijk nodig. Ik ga dan het hele huis opruimen omdat ik dan zeker weet dat ik ze ergens kan vinden. Ik heb wel geleerd dat er bepaalde zeer onlogische plekken zijn waar de snoeren zouden kunnen liggen. Tussen de kussens van de bank (daar vind ik ook vastgeplakte kleverige snoepjes en ijsstokjes). Onder de bank (tussen kranten en sokken). Onder de bedden (samen met onderbroeken en stof van weken). Verder zoek ik tussen de boeken op de bureaus van de kinderen, in nachtkastjes.

Ik wil een scharenbieb in onze wijk, wat mij betreft pal voor ons huis. We hebben namelijk vijf of zes scharen in huis. Ze horen in de keukenla, maar daar liggen ze bijna nooit. Hetzelfde geldt voor ov-kaarten, zwembadpassen. Altijd kwijt als je ze nodig hebt.

Soms vind je iets nooit meer terug. Ik was ooit op bezoek bij mijn zus in Canada. Een van haar dochters, een schoolkind, was haar blokfluit kwijt. Alle gezinsleden (mijn zus heeft acht kinderen) hebben gezocht. Nooit gevonden. Er moest een nieuwe fluit worden gekocht. Het nichtje had een verklaring. ,,Dingen kunnen altijd voorgoed kwijt raken. Ergens in huis zit een onzichtbaar gat dat zich kan verplaatsen. Je spullen verdwijnen daarin en dan zie je nooit meer terug.''

Ik pleit dus ook maar voor een blokfluitenbieb.

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com