Column Marco Bosmans: ‘Er is geen voetpad in Leusden waar mindervaliden zo snel uit hun kar schudden of hun knieën knikken’

13 mei 2026 om 11:20 Column Knipoogje

Knipoogje: Hobbeldebobbel

Iedere week wat krabbelen langs de kantlijn van pagina drie is niet niks. Mijn contract was acht jaar geleden dan ook niet zomaar getekend. Het was een kwestie van vertrouwen in mijn lokaal- en taalvaardigheid, waarbij drie proefcolumns de doorslag gaven. Toen ook mijn salariseisen uiteindelijk werden ingewilligd, exclusief de sponsorauto van de zaak, kon het knipogen beginnen.

Ik meldde mij destijds bij de Leusder krantenbaas met een vrolijke pen en wat kritische noten. Die combinatie sprak hem aan, evenals mijn karakterprofiel. Als observant mag ik namelijk graag beschouwen en dat komt van pas bij dit soort stukjes. Noem mij een gadeslager. Het kolommetje moest dan ook vooral een wekelijks burgerbericht zijn over private en publieke zaken. Een schrijverijtje over mijn belevenissen, met Leusden als decor. Ik mocht dus een pelsluis zijn in de gemeenteraad, maar ook een juichende supporter van de plaatselijke KC. En omdat het nieuws vaak op straat ligt, waren omgewaaide vuilniszakken en losliggende stoeptegels ook toegestaan, voegde de chef er voor de start nog aan toe. Ik knikte.

Nu ik als ALS-patiënt ben veroordeeld tot de rolstoel, schuiven alle tegels, klinkers en kiezels onder mij door

Van die zakken en tegels is het de afgelopen 398 woensdagen nooit gekomen. Vandaag wel! Nu ik als ALS-patiënt ben veroordeeld tot de rolstoel, schuiven alle tegels, klinkers en kiezels onder mij door. Dat rolt niet altijd even prettig, moet ik bekennen. Leusden hobbelt en bobbelt.
Kijk, van straten als de Landweg of Ardennen mag je wat ongemak verwachten, maar ze rollen opvallend vlak. Zo blijkt trouwens ook de Ben Pon-baan geen snelweg en kent de Oranjebuurt in Leusden-Zuid geen brede, statige lanen. Een straatnaam is dus nietszeggend, maar toch blijf ik met mijn bandjes liever weg van de Doornseweg.

De Torenakkerweg – welke toren?! – zegt mij ook niets, maar hij hobbelt als de beste. Nee, als de slechtste. Hier zoeken boomwortels en gravende mollen al vele jaren een weg naar boven, zo getuigen de vele scheuren en pleisters op het asfalt. Er is volgens mij geen voetpad in Leusden waar mindervaliden zo snel uit hun kar schudden of hun knieën knikken. Of heb ik hier het bordje ‘klompenpad’ gemist?

De slechte staat van het pad verbaast mij zeer. Immers, dit biedt in potentie een mooie, groene verbinding van ’t Hamersveld en Hamershof. Je zult als kwieke bewoner van dat zorgcentrum maar je rijbewijs moeten verlengen in het Huis van Leusden. Kan je er meteen een gehandicaptenparkeerkaart bij bestellen en een klacht indienen.

Waar bemoeit die stukjesschrijver zich mee, vraagt u zich af? Nou, ik veeg mijn eigen stoepje schoon, is het eerlijke antwoord. ’t Hamersveld lijkt binnenkort namelijk mijn thuis te worden. Wie had acht jaar geleden kunnen denken dat ik met mijn vrolijke pen deze private belevenis langs de kantlijn zou krabbelen? Gedoopt in inkt van tranen, dat wel.

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl

Meer Knipoogjes van Marco Bosmans vind je hier.