Canadese George Huscroft is te gast in Leusden: ‘Ik wilde staan op de plek waar mijn vader nog leefde’

12 mei 2026 om 20:16 Historie

LEUSDEN De Canadese George Huscroft (81) is de zoon van officier Denis George Huscroft die in de Tweede Wereldoorlog in Wagenborgen omkwam. Dankzij de gastvrijheid van de Leusdense Carla Groenenwegen kan hij in Leusden verblijven samen met zijn vrouw Marie - Therese om de laatste dagen van zijn vader te onderzoeken. Een vader die hij nooit heeft gekend.

door Maranke Pater

Huscroft woont in Kitchener in British Columbia. Een paar jaar geleden leerde de Leusdense Carla Groenenwegen hem kennen. Groenenweg vertelt vanuit Canada: ,,Mijn dochter woont in Canada en George is familie van mijn schoonzoon. Ik kwam hem in Canada in het verleden regelmatig tegen en dan praatte hij altijd over zijn vader die in Nederland in Holten begraven ligt. Dat droeg hij al zijn hele leven bij zich.” Haar dochter vertelde George dat als hij ooit weer naar Nederland wilde om het graf van zijn vader te bezoeken, dat hij wel in het huis van haar moeder mocht verblijven. Hij nam dat aanbod graag aan. Op 4 mei heb ik hem in Canada de sleutels van mijn huis overhandigd.”  Op 6 mei kwam hij samen met zijn vrouw in Nederland aan. 

Carla Groenenwegen (midden) overhandigde begin mei in Canada de sleutels van haar Leusdense huis aan het echtpaar. - Foto: Familie Huscroft

HET LEGER IN

Denis George Huscroft wilde op zijn zestiende al het leger in, maar hij werd te jong bevonden. Kort daarop probeerde hij het opnieuw en werd wel aangenomen. ,,In die tijd liep hij al twee klassen voor op zijn leeftijdsgenoten. Zodra hij binnen was, begon hij aan de officiersopleiding bij de Royal Canadian Scottish Regiment.” Zijn moeder probeerde hem te weerhouden om het leger in te gaan. ,,Een officier zei tegen haar: ‘Hij blijft het proberen tot hij binnen komt.’ Ze wilde niet dat hij mee zou doen aan de strijd. Ze was bang dat hij gedood zou worden. Mijn vader wilde naar Europa om ervoor te zorgen dat de nazi’s Canada nooit zouden bereiken. Hij wilde gewoon zijn plicht wilde doen. Mijn moeder was toen zwanger van mij. Ik heb een zus die anderhalf jaar ouder is dan ik. Mijn vader heeft haar nog vastgehouden; zij hebben elkaar wel gekend.” 

Het enige wat George weet over het vertrek van Denis George naar Europa is dat hij Georges moeder terugbracht naar zijn eigen moeder. Er woonden toen nog drie zussen van Denis George thuis.

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

Denis George Huscroft met zijn echtgenote, de moeder van George.  - Foto: Familie Huscroft

SLAG OM DELFZIJL POCKET

Denis George was betrokken bij de ‘Slag om de Delfzijl-Pocket’, waarbij het dorp Wagenborgen een cruciale en bloedige rol speelde in de eindfase van de Tweede Wereldoorlog tijdens de bevrijding van Groningen. Duitse troepen verdedigden het dorp zwaar, omdat het onderdeel was van de verdedigingslinie rond Delfzijl. Denis George had zijn intrek genomen in een hoofdkwartier dat in een schuur was gemaakt door het Canadian Scottish Regiment. 

De schuur werd drie keer rechtstreeks geraakt terwijl mijn vader binnen was

,,De ene helft werd gebruikt als officiershoofdkwartier en de andere helft als hulppost. Op 21 april 1945 was de oorlog bijna voorbij, maar er waren nog veel fanatieke Duitsers die niet wilden geloven dat Hitler verslagen was. Ze wisten dat er Canadese officieren in die schuur zaten. De schuur werd drie keer rechtstreeks geraakt terwijl mijn vader binnen was. Ze konden niet meteen bij hem komen. Volgens mij duurde dat drie dagen.” Eerst werden de soldaten begraven op een tijdelijk kerkhof in de buurt. Later kocht de Commonwealth War Commission grond in Holten en werden de lichamen daarheen overgebracht. ,,Mijn moeder woonde toen nog bij mijn grootmoeder toen ze een brief kregen dat mijn vader vermist was geraakt. De oudere generatie zei altijd: als je een brief kreeg dat iemand vermist was, moest je je voorbereiden op de volgende brief - dat hij gesneuveld was. Dat was een enorme schok.”

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

Het graf van Denis George op de Canadese begraafplaats in Holten. - Foto: Marie-Therese Huscroft

GEBROKEN HART

Twee jaar na de dood van Denis George overleed ook zijn vader, Georges opa. Marie-Therese: ,,We vermoeden dat dit door een gebroken hart kwam, hij had zoveel verdriet over het overlijden van zijn zoon.” De moeder van George mocht voor altijd bij haar schoonmoeder blijven wonen met de kinderen, maar besloot hier niet voor te kiezen. George: ,,Mijn moeder wilde mijn oma niet tot last zijn. Uiteindelijk trouwde ze in datzelfde jaar met een soldaat die de volledige zes oorlogsjaren had meegemaakt. Ik bleef bij mijn grootmoeder wonen. Ik denk niet dat ze mij wilde weghalen bij mijn grootmoeder. Mijn grootmoeder had haar zoon én haar man verloren; het zou haar hart gebroken hebben als mijn moeder ook haar kleinzoon had meegenomen. We hadden een appelboomgaard van 7,28 hectare waar voor gezorgd moest worden. Mijn moeder woonde bovendien maar anderhalve kilometer verderop.” 

Het was voor George zwaar om zonder een vader op te groeien. ,,Ik ging bij de scouts en daar had je altijd vader-zoonbanketten. Een stiefvader en stiefzoon is niet hetzelfde als een echte vader en zoon. Mijn stiefvader was een goede man, maar ik denk dat hij niet echt iemand anders zijn zoon wilde opvoeden. Hij was soldaat geweest in de Tweede Wereldoorlog, een gewone soldaat, terwijl mijn vader officier was. Ik denk dat daar wat jaloezie zat. Voor mijn moeder moet dat ook moeilijk geweest zijn. De moeder en zussen van mijn vader leefden nog, en er werd voortdurend over hem gesproken. Zeker omdat hij als oorlogsheld werd gezien. Ik kende hem niet echt, maar hoorde steeds verhalen over zijn moed. Dat moet moeilijk zijn geweest voor mijn stiefvader.”

Het is ontroerend hoeveel de Nederlanders om deze geschiedenis geven

CAMOUFLAGE

Hij was al eens in Holten in 1980, maar had toen weinig tijd voor onderzoek en nu, tijdens deze trip, heeft George zoveel meer ontdekt over waar zijn vader precies is omgekomen. ,,Op de begraafplaats in Holten ontmoetten we vorige week een Nederlandse man, Johan. Hij is enorm betrokken en weet alles over de 1492 soldaten die daar begraven liggen. Van iedere soldaat kent hij het verhaal.” George kent een korporaal van de Canadian Scottish die betrokken was bij een missie onder leiding van mijn vader. Deze man woonde niet ver bij hem vandaan. ,,Hij had gezegd dat de Canadezen een hooggeplaatste Duitse officier gevangen wilden nemen vanuit een Duits kamp. Ze wisten van tevoren precies wie ze wilden hebben.””

,,Mijn vader bood aan om dat met zijn peloton te proberen. Het was winter en ze droegen witte camouflagecapes. Ze kwamen dicht bij het kamp, maar er lagen boobytraps rond het terrein. Een van zijn mannen sleepte met zijn voet over een landmijn. De mijn ontplofte en ze werden ontdekt. De hel barstte los. Overal vlogen Duitse kogels rond. Mijn vader rende in prikkeldraad en zijn uniform werd bijna van zijn lichaam gerukt. Hij was zo uitgeput dat hij uiteindelijk bewusteloos neerviel. Hij had op dat moment net een brief van mijn moeder bij zich waarin stond dat ik geboren was op 13 januari 1945. De korporaal vertelde mij: ‘Jongen, ik was doodsbang. Ik denk dat je vader ook bang was, maar hij kon het niet tonen omdat hij de leiding had.’”

VERWERKING

Afgelopen maandag nam Johan George en Marie Therese mee naar de dijk waar dit voorval plaatsvond en naar de plek waar zijn vader zijn leven verloor. ,, Ik wilde op dezelfde grond staan waar mijn vader nog leefde. Ik wilde op die dijk staan waar hij die nacht richting het Duitse kamp trok. Ik wilde daar gewoon zijn. Ik weet dat hij daar nog leefde. Het helpt mij voor mijn verwerking om hier in Nederland te zijn. Je wilt op een bepaald moment gewoon niet meer weg.” Marie-Therese krijgt zichtbaar last van haar emoties en zegt: ,,Het is zo ontroerend hoeveel de Nederlanders om deze geschiedenis geven. Zelfs jonge mensen brengen bloemen naar de graven.”