Column Marco Bosmans: ‘Schrijnend hoe de (oudere) jeugd zich een slag in de rondte zoekt naar een eigen voordeur’
27 mei 2026 om 11:03 Column KnipoogjeKnipoogje: Gewoontjes
Het is een staaltje psychologica: in donkere tijden zijn lichtpuntjes het best zichtbaar. Zoals ook een droge boterham vooral lekker is als je honger hebt.
Die bewustwording ervaar ik steeds vaker nu de woningnood hoger en hoger wordt. Dan plof ik ’s avonds op de twee-en-half-zits voor het Journaal en denk ik bij mezelf: niets te klagen in deze eenvoudige eengezinswoning. Zeg maar eensgezindwoning, want mevrouw Bosmans is het met mij eens.
In dit ‘burgerlijke’ land waar de drie-eenheid huisje-boompje-beestje als heilige graal wordt beschouwd, is zelfs ons simpele rijtjeshuis voor velen een droom. Sterker, nu de krapte op de woningmarkt van piek naar piek gaat, kopen zoekenden zelfs zonder kijken. Als er maar een dak op zit. Ik vind het schrijnend hoe de (oudere) jeugd van tegenwoordig zich een slag in de rondte zoekt naar een eigen voordeur. Neem mijn zoon. Eén of twee kamertjes is al voldoende. Ondertussen wordt er ook aan de achterdeur des overheden geklopt. Een vreemd’ling zeker? Klopt. Ook zij behoeven een dak, maar stuitten linksom of rechtsom op boze buren, nog vóór de verhuizing.
Dat touwtje uit de brievenbus is verworden tot een héél kort lontje
Vreemd eigenlijk. Vroeger maakten we eerst kennis en leenden we een kopje suiker, om vervolgens een overhangende conifeer voor te leggen aan een rijdende rechter in een tv-tribunaal. Dat touwtje uit de brievenbus is verworden tot een héél kort lontje. Die boze buur ziet in de woningnood een kruitvat, rebelleert in een volksoproer en Den Haag staat erbij en kijkt ernaar. Foei toch.
De nood doet ook deugd, trouwens. Zo wist ik al van vele woonparels in Leusden, maar afgelopen weekend ontdekte ik twee onbekende juweeltjes in ons grensgebied. Wim en Chantal kochten tien jaar geleden een boerderij met schaapskooi in Achterveld. Het is vanaf de weg al een plaatje, maar je kunt ook dichterbij komen. De gerestaureerde kooi uit 1803 viert dit jaar namelijk het eerste lustrum als mini-theater. Wat een fijne ontmoetingsplek in dit kampenland!
Niet veel jonger en minstens zo paradijselijk is het tuinmanshuis van Abel en Magda, helemaal aan de andere kant van de gemeente. De twee vonden hier, in Theetuin Heyligenberg, na vele omzwervingen hun nieuwe thuis. Het pittoreske huisje hield zich altijd bescheiden op, maar had niet misstaan in een knibbelknabbel-sprookje. Zó lief. Twee jaar geleden kwam het vrij en na een ingrijpende restauratie kregen de tuinman en tuinvrouw de eer. Alsof het zo moest zijn voor deze internationale vredestrijders, aarden in vruchtbare, heylige grond. Daar waar de stilte ruist.
Nu de paarlen Agteveld en Heyligenberg zijn opgepoetst en vergeven, zoeken wij verder in het Leusdense. Voor de kleine man, om precies te zijn. Bosmans junior en zijn Stichtse schone verdienen ook een eigen voordeur, al dan niet met boom of beest en bij voorkeur zónder boze buur!
Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl
Meer Knipoogjes van Marco Bosmans vind je hier.