Column Peter Sneep: ‘Ik heb mijn dochter een half uur geholpen folders rondbrengen’

Folders rondbrengen

Onze dochter van dertien is afgelopen weekend begonnen met haar eerste baan. Ze gaat folders rondbrengen voor vijftien euro per week. Vorige week werden de pakketten met folders bezorgd, inclusief fietstassen waarin ze de folders kan meenemen als ze de huizen langs gaat.

Afgelopen maandag heb ik haar een half uur geholpen in een hofje in de Wetering. Ik werd vervuld van weemoed, gemengd met enige afkeer. In mijn jeugd hadden veel vrienden een krantenwijk. Dat leek me niks, dus ik nam er geen. Maar ik was wel jaloers op mijn neef en leeftijdgenoot Dick. Hij bezorgde in de jaren zeventig in Rotterdam-West de huis-aan-huis-bladen met de mooie namen De Havenloods en De Westergids. Hij deed elke week wijken en daarmee verdiende hij flink wat geld. Dat geld spaarde hij met zolang totdat hij er een hele mooie stereo-installatie van kon kopen. Die was voorzien van het nieuwste technische snufje: een cassetterecorder. Hij had prachtige verhalen. Bijvoorbeeld dat hij jongens in de Essenburgstraat wijs maakte dat daar een volk woonde in rioolbuizen: de Putmensen. Eén van de jongens had een putdeksel opengemaakt en wilde erdoor naar beneden gaan.

Niet dat ik nooit iets bezorgde. Ik bracht kerkbladen rond en foldertjes om de hele buurt rond onze kerk uit te nodigen voor zangavonden met Kerst en Pasen. Met één van die folderacties lag er een dik pak sneeuw. Ik had me niet goed genoeg aangekleed. Mijn neef Dick deed ook mee. Ik zag hoe routineus hij de folders in de brievenbussen deed. Het ging zo snel, dat je het nauwelijks zag hoe hij het precies deed. Ondertussen had hij tijd om te kletsen en om grappen te maken. Ik had honger en even later had ik het zo koud, dat ik flauw viel tegen een besneeuwde auto. Ondanks deze ontberingen verdiende je geen cent. Hooguit het blije gevoel dat er misschien veel mensen mooie liederen kwamen meezingen in onze kerk.

En nu liep ik op een mooie zonnige voorjaarsmiddag opeens weer langs de brievenbussen met een stapel folderpakketten. Tuintje in, tuintje uit. Soms tevergeefs. Want door mijn onervarenheid kon ik niet meteen zien welke brievenbussen, voordeuren en/of deurposten van Nee-stickers waren voorzien. De gemeentelijke stickers herkende ik meteen. Maar bij sommige deuren hingen mooie koperen bordjes met daarop de boodschap nee-nee, of nee-ja.

Ik kreeg een beetje medelijden met mijn dochter, maar ik weet dat ze een monter karakter heeft. Over een paar maanden is ze ervaren en weet ze precies welke tuintjes en voordeuren ze kan overslaan. We doen allebei een kant van de straat. Als ik met mijn kant klaar ben, kijk ik waar ze blijft. Het duurt even voordat ik haar zie. Ze zit op haar hurken bij een zwart katje. Het dier heeft maar één achterpoot. Ik help nog een stukje van haar kant van de straat. Dochter gaat op zoek in welke straten ze nog meer moet bezorgen. Het katje strompelt een tuin in.

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com

Meer columns van Peter Sneep vind je hier.