Twintig

Op het gevaar af dat ik mezelf herhaal maar ik kan het niet laten: ik moet gewoon schrijven over zaterdag- en over Brand New Cadillac. Op zich past dat wel, want de band zelf herhaalt zich ook. Gelukkig. Natuurlijk, er was nieuw materiaal en er waren verrassende nummers. Maar ik heb het liever vertrouwd: dan kan je lekker meezingen met z’n allen. Ruim dertig nummers speelden de heren van de band: met vrijwel onzichtbaar het opzwepende slagwerk van Flip, en voorin de gitaristen John, Boudewijn en Jan Willem, met tussen hen in de man met de mondharmonica: Jan. Als toetje speelde een blazerstrio mee, wat het geheel net iets extra’s gaf. De rest deed de zaal. Want we zongen, stampten, sprongen en joelden mee. Het was ook dit keer weer het feest der herkenning: muziek om mee te blèren, een uitgelaten sfeer en veel oude bekenden waarmee het fijn kletsen en dansen was. Allemaal leuk, allemaal vrolijk en allemaal zo blij met ‘eindelijk weer eens een feest,’ hoewel ik op de avond zelf aanvankelijk liever thuis was gebleven met een dekentje en een kruikje op de bank. Maar ik ben blij dat ik me heb los gerukt van mijn rode bankje. Frits Ringers stond al handenwrijvend bij de voordeur en bekeek goedkeurend de vele wachtenden bij de kassa. Volle bak- natuurlijk. De bandleden zelf waren tot ruim na tienen nog niet van plan om te beginnen en zo konden fans, familieleden en vrienden in de zaal eerst nog een gezellig praatje houden met hen. Daarna begon het echte werk: via de Rolling Stones, Abba’s Dancing Queen en een prachtige vertolking van Crosby Still Nash & Young werd het publiek getrakteerd op een feestje. En of we maar massaal mee wilden doen: zittend op een kruk, of swingend in de zaal: iedereen genoot of beleefde de avond op geheel eigen wijze. Ik was er maar druk mee: ik rende van het dansgedeelte naar mijn tafeltje, waar telkens weer een vers biertje stond. Tenminste, ik neem aan dat het van mij was. Als je hard danst en het is warm en gezellig, dan zijn we allemaal een grote familie en dan maakt het niet meer uit. Iemand die op je tenen staat, of tegen je aanbotst, voorkruipt bij de bar, je jas op de grond laat vallen: als het al gebeurd is, dan heb ik het niet gemerkt, want het was feest. Deze keer stond het 20-jarig jubileum centraal. Het zet wel even aan het denken. Wat is het volgende feest? 25 jaar? Dan ben ik 55- als het al meezit. Want zo oud ben ik al- dat dit niet meer vanzelfsprekend is. En ik weet dat het niet vanzelfsprekend is dat iedereen er dan nog bij zal zijn. Mijn blije bui van zaterdag zakt met het verstrijken van de week, realiseer ik, terwijl ik dit tik. Ik trek een biertje open- ook al is het een doordeweekse niet-drink-avond- en ik pep mezelf op, geheel in de Brand New Cadillac stijl: You can’t always get what you want. But if you try sometimes, you just get what you need....