Pop-finale verplaatst

De deur zwaait open en een man in een blauw pak met een enorme stapel papieren roept het om: ‘de zaak Heuvelink’. Mijn zoon en ik stappen de rechtszaal binnen, terwijl de man in kwestie nog een zestal namen noemt. Eindelijk: het is zover, ruim driekwart jaar hebben we erop moeten wachten. Het begon met een brommer die al eeuwen in stukken in de schuur stond- tot grote ergernis van mij. Had hij maar naar mijn ‘gezeur’ geluisterd. Maar de brommer bleef hinderlijk in de weg staan- tot er een brief kwam met het bericht dat de brommer onverzekerd bleek. Al twee hele dagen, meldde het document. En dat kwam zoonlief op een bekeuring van 260 euro te staan. 260 euro, ja, het staat er inderdaad. Wie een beetje de tv volgt weet dat er zwaardere zaken voor minder worden geschikt. Ik noem een gevalletje dronkenschap, aangehouden worden, autolichten doven, je onttrekken aan de controle, naar huis scheuren en daar alcohol drinken om een en ander te verdoezelen. Dat kwam Hero Brinkman op 200 euro te staan. De brommer 260 euro: twee dagen over de datum, zonder aanmaning of waarschuwing. Dit schreeuwt om actie en goed voorbereid en met een map vol papieren en lijsten vol met argumenten laat mijn zoon de zaak voorkomen. Ik mag mee. Te midden van pedojagers en alimentatiekwesties zitten we in de rechtszaal. ,,Ik wist niet dat er meer mensen bij zouden ziijn’’, fluistert mijn zoon terwijl wij toehoren hoe de en na de ander er met een ‘ik wist het niet’ onderuit probeert te komen. ‘Heuvelink’, roept de rechter en mijn zoon staat op en neemt plaats in het beklaagdenbankje. Links de officier van justitie, die netjes staat als hij recht spreekt, in het midden de rechter. Ik peil zijn gezicht, maar hij laat niets los. Zoon geeft desgevraagd antwoord en vertelt waarom hij er is en dat hij te bekeuring gewoon te hoog vindt gezien het ‘misdrijf’ dat is gepleegd. ‘Approach’, hoor ik in mijn hoofd als de rechter zich buigt naar de officier. Ik kijk graag naar Amerikaanse politieseries. Mijn zoon kijkt gespannen toe, tikkie rood gezicht en de schouders net iets te strak. De officier zegt de hoogte ook veel te gek te vinden en stelt voor er 160 euro af te doen. De rechter gaat hierin mee. De opluchting is groot, tot de rechter ineens op mij wijst en vraagt: ,,Is dat je moeder’’? Wat weet deze man van mij- wat heb ik misdaan, vergeten, gepleegd, op mijn kerfstok, ben ik ineens een getuige a charge? Maar nee, de rechter zegt dat het goed is dat ik mee ben gekomen. ,,Maar denk erom, het is zijn boete. Hij moet dus zelf betalen en niet mama.’’ En daar kan zoonlief het mee doen.

LEUSDEN - De Clash of the coverbands regio-finale is verplaatst naar zaterdag 8 januari in de IJsbreker.