Ingezonden: Reiger

Vorig jaar schreef ik over 'mijn' reiger. Het dier stond tijdens de strenge vorst bij mijn voordeur te wachten op zijn maaltje kuikens. Dit jaar stond hij er weer. Alleen is er geen peil op te trekken wanneer hij komt zodat het lastig is om tijdig de kuikens te ontdooien. Het komt voor dat ik ze net eetklaar heb en dan heeft hij de moed opgegeven en is weggevlogen. Dit weekend was hij er nog niet. Vandaag liep ik om half zes nog een rondje met mijn honden en dacht verlangend aan een glaasje wijn en de zuurkool die ik bij thuiskomst zou gaan maken. Maar bij de voordeur stond hij er weer, mijn aanbidder. Wat moest ik nu doen? Zelf mijn zuurkool opeten en hem hongerig bij de voordeur laten staan kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Als ik naar Van de Berg zou rijden zou dat nog net lukken voor zes uur maar tegen de tijd dat ik een aantal ontdooid zou hebben was het donker en zou hij weer weg zijn. Ik belde gauw mijn vriendin die ook reigers voert en gelukkig had zij net kuikens gehaald. Ik leg er gauw vijf in heet water, zei ze, dan zijn ze klaar als jij hier bent. Bij de voordeur moesten we nog even naar elkaar glimlachen. Twee overtuigde vegetariërs die bij elkaar eendagskuikens kwamen halen..Ik reed snel naar huis en gelukkig hij stond er nog. Ik gooide vijf kuikens op het gras en die schrokte hij achter elkaar naar binnen. Nu staat hij nog steeds bij de voordeur. Hij is vasthoudend. Met Valentijn krijgt hij twee extra!

Meiney Roffel

Leusden