Vaardigheden

26 november 2008 om 00:00 Nieuws

Er zijn van die klussen die ik helemaal niet wil kunnen, zoals een lekke band van een fiets plakken. Of een kapotte rits vervangen in een winterjas, een omgewaaide boom in mijn achtertuintje in stukken zagen, of een strepentrekkend beeld van een televisietoestel afstellen en rechttrekken. Als zich een probleemgevalletje voordoet, ben ik graag hulpeloos of slim genoeg om er een ander bij te sleuren. Ik doe ook totaal geen moeite meer om het me eigen te maken, al heb ik natuurlijk wel de druk gevoeld. Jarenlang was het een must om cursussen te volgen: wij vrouwen moesten alles maar kunnen, van handwerken tot behagen en liefst nog tweetalig. En er moest wat fatsoenlijks op tafel komen, terwijl wij natuurlijk allemaal zelf een behangetje konden plakken, en alle opknapklussen voor onze rekening namen, zoals de stoppen vervangen, de cv ketel bijvullen en er ondertussen ook leuk uitzien. Ik ben er evengoed in meegegaan en heb me er streetdancend, naaiend en ‘vrouwen voor klussen’ op gestort. En ik heb me braaf over verstopte doucheputjes gebogen, het filter uit de wasmachine leeggepulkt, de goten, voor zover ik erbij kon, schoongeveegd en de tuintegels verlegd. Maar er zijn grenzen en die houd ik graag aan. Ik hoef de zekeringen van de autolichten niet zonder handleiding te kunnen vinden. En ik wil niet zestien buitenlampen met dimmer kunnen aanleggen. Nou heb ik gelukkig een zoon die wel van klussen houdt. Dat wil zeggen: hij is nieuwsgierig en eigenwijs. Door goed naar een snoer te kijken meent hij al te weten van blauwe en bruine draadjes, van koperdraad, van plus en min. En het gekke is: vaak heeft hij nog gelijk ook. De eerste aanwijzing van belangstelling voor elektronica kwam aan de orde tijdens een bezoek aan het consultatiebureau. Met mijn jongste kind en mijn zoon van tweeënhalf zat ik, keurig met een twintigtal andere moeders en hun blote, bibberende baby’s op een gekleurd matje te wachten tot onze beurt was gekomen. Het duurde lang en dat vond mijn peuterkind ook. Hij liep wat verveeld rond en raakte wat uit mijn zicht, terwijl ik en de andere moeders onze baby’s probeerden te kalmeren. Ineens werd alles donker en er heerste doodse stilte. De wijkverpleegkundige deed na de paniekgolf snel de lichten aan en ik zag mijn zoon in een hoekje zitten, nonchalant naar het plafond kijkend. Het bleek het begin van een lange, nieuwsgierige fase. Zo zijn er tijdens verjaardagen geluidsboxen geëxplodeerd, ruitenwissers overstuur geraakt, speelgoed zonder enige reden uit elkaar getrokken en apparatuur onklaar gemaakt. Zijn dieptepunt was zijn ontdekking van een enorme pot parfum op een standaard bij een winkel. Terwijl hij in het gat tuurde kon hij zich niet bedwingen en gaf een enorme klap op de knop. We hebben hem een half uur moeten begeleiden omdat z’n oogjes dicht zaten. Het heeft niet geholpen: hij is blijven drukken en sleutelen en losmaken en vastbinden. En dat kwam mij vaak goed van pas. Maar helaas. Hij wil zijn vaardigheden nu aanbieden, voor geld. Hij heeft namelijk ontdekt dat er meer vrouwen rondlopen, net zo onhandig als zijn moeder en hij ruikt handel. En als ik vraag of hij denkt dat hij alles wel kan, en hem fijntjes herinner aan een brommer, die maandenlang in hele kleine onderdelen in de achtertuin lag, zegt hij ‘Ja, maar daar leer je van’. Die slimheid heeft ie dan weer wel van mij.

Deel dit artikel via:
advertentie
advertentie