,,Ik zag direct dat het mis was''

LEUSDEN - Op 13 december van vorig jaar zat Enzo met enkele vrienden in het schuurtje achter zijn ouderlijk huis. Hij was druk bezig een pijpbom te maken. In een ijzeren buis stopte hij kruit. Met een hamer sloeg hij de buis dicht. ,,Zo’n buis laat je exploderen. Dat geeft een enorme klap. Dat vond ik leuk’’, kijkt hij terug.

,,Vlak voor het ongeluk ben ik nog bij hem de schuur ingelopen’’, vertelt zijn moeder. ,,Ze zaten een sigaretje te roken. Ik zag nergens vuurwerk. Ik zei dat we snel zouden gaan eten. Daarna ben ik naar de zolder gelopen om nog wat was te doen.’’ Eenmaal boven hoorde ze een oorverdovende knal.

,,Ik dacht dat de buis nog niet helemaal dicht zat. Daarom sloeg ik er nog een keer op. Er volgde een enorme explosie. In eerste instantie voelde ik geen pijn’’, zegt Enzo. ,,Dat kwam door de adrenaline.’’

Zijn moeder zag eerst de vrienden naar buitenkomen. Ze waren helemaal in paniek. Daarna kwam Enzo naar buiten. ,,Ik zag direct dat het helemaal verkeerd was’’, kijkt ze terug.. We zijn in de auto gestapt en naar het ziekenhuis geracet. We dachten er niet aan 112 te bellen. De hele buurt hoorde de klap, maar ik weet eigenlijk niet of iemand het alarmnummer heeft gebeld. Sommigen zagen ons in paniek vertrekken.’’

In het Amersfoortse ziekenhuis konden ze Enzo in eerste instantie niet helpen. Uit Zeist moest de plastisch chirurg komen. Die constateerde meteen dat dit een te complexe ingreep zou worden voor dit ziekenhuis. Na veel bellen bleek er een operatiekamer in Nijmegen vrij te zijn. ,,Ik kreeg pijnstillers, maar die hielpen niet. De adrenaline ebde weg. Ik kreeg een pijn, het was heel erg’’, vertelt Enzo.

Met de ambulance vertrok hij naar Nijmegen. Om de pijn tijdens het vervoer een beetje draaglijk te maken kreeg hij morfine. De operatie begon om 21.30 uur en duurde tot 4.30 uur. ,,Ik zat met mijn man te wachten. Het duurt dan vreselijk lang. Bovendien ga je je steeds meer zorgen maken als de operatie maar duurt en duurt”, vertelt Enzo’s moeder.

Na de operatie miste Enzo zijn duim en zijn wijsvinger. Een gedeelte van zijn hand was verdwenen. Door de klap had hij 24 breuken in zijn hand en was het bot in het topje van zijn middelvinger verbrijzeld. Deze middelvinger kan hij nog steeds niet goed bewegen. Uiteindelijk moest hij zeven operaties ondergaan.

,,We wilden Enzo niet alleen laten’’, zegt zijn moeder. ,,Dus bleven mijn man en ik om de beurt bij hem. Dat hebben we gelukkig met ons werk kunnen regelen. We hebben echter ook twee dochters en die wilden we ook goed opgevangen.

Bij de operatie haalden de doktoren huid met onderliggend weefsel van zijn onderarm weg, om hiermee de hand te kunnen bedekken. Helaas werd deze huid afgestoten. Hierna volgden een aantal transplantaties waarbij zijn beenhuid werd gebruikt. Ook deze huid werd afgestoten. In het begin leek het goed te gaan maar het kon per uur veranderen. Na drie mislukte transplantaties werd besloten Enzo een lieslap te geven. Zijn hand werd deels met huid van zijn lies bedekt en ingenaaid en gefixeerd door een metalen constructie, waarbij drie pinnen in zijn onderarm en in zijn heup werden geboord die door middel van een tussenstuk met elkaar verbonden werden.”

,,Dit deed echt heel erg pijn”, zegt Enzo, ,,het is ook vreselijk lastig. Zo heb ik drie weken moeten doorbrengen. Na zo’n 10 dagen mocht ik met deze constructie naar huis. Tegen de tijd dat ik er aan gewend was mocht hij worden verwijderd en was het afwachten of de doorbloeding goed bleef. Dat was gelukkig het geval, behalve bij een klein stukje huid. Hier was een 6de operatie voor nodig om dit te herstellen.

,,Wij zagen 24 uur per dag wat er gebeurde en waren bij hem, waardoor we meegingen in het hele proces. Voor familieleden, vrienden en kennissen die allemaal intens meeleefden, was het denk ik soms moeilijker om met het gebeurde om te gaan dan voor ons”, voegt zijn moeder toe.

Het genezingsproces ging heel langzaam. Pas half april was de laatste wond dicht. Toen was Enzo al langere tijd bezig met revalideren. Z’n middelvinger was ook gebroken geweest. Het was niet mogelijk om gips aan te leggen door de open wonden. Zijn middelvinger staat nu scheef en kan hij niet goed bewegen.

Enzo ging drie keer per week de fysiotherapeut en ergotherapeut. Elk uur moest hij een kwartier oefenen. De pezen in zijn hand waren heel stijf geworden.,,Het viel niet mee om die weer aan de gang te krijgen’’, kijkt hij terug. ,,Ik ging echt millimeter voor millimeter vooruit. Zo’n revalidatieproces gaat echt tergend langzaam. Dat is zo frustrerend.’’

,,Terugkijkend lijkt het alsof we een paar maanden missen. Je leeft in twee totaal verschillende werelden die naast elkaar blijken te bestaan, wat soms ook voor extra spanningen zorgde binnen het gezin. Nu gaat dat gelukkig allemaal weer goed” , zegt zijn moeder.

Toch grijpt het hem aan nu hij dit verhaal vertelt aan wijkagent Erik-Jan van Lutteveld. ,,Daarna heb ik nachten niet geslapen. Het komt weer terug hoe het vorig jaar ging. Toch wil ik dat mensen weten wat je kan gebeuren als je zo’n ongeluk krijgt.’’

Enzo kijkt ook voorzichtig naar de toekomst. ,,Ik wil grafisch ontwerper worden. Ik kan gelukkig nog steeds goed op de computer werken. Dus hoef ik die droom niet op te geven. Ik zit op nu op het Grafisch Lyceum in Utrecht. Dat gaat goed. Ook zal ik in de toekomst auto kunnen rijden. Dat zijn belangrijke zaken. Ik oefen nu niet meer met mijn hand omdat ik weer de meeste dagelijkse dingen kan doen en daardoor wordt neemt de kracht in mijn hand verder toe.

,,Als ik terugkijk, vind ik de campagnes van de overheid niet goed. Ze laten een foto van een gewone hand zien en daarna van een gehavende hand, die weer min of meer hersteld is. Dan lijkt het of zo’n hand er direct na een ongeluk zo uitziet en dat het geen moeite en pijn kost. De rest van mijn leven zal ik hinder ondervinden van mijn ongeluk. Dat is vervelend, maar daar kun je oplossingen voor vinden. De impact op mijn leven, op mijn familie is echter gigantisch. De periode na het ongeluk was ontzettend zwaar. Als ze daar in de voorlichtingscampagnes meer de nadruk opleggen dan komt het eerder dichterbij dan alleen een foto’’, zegt hij.