Hans van der Linden tweede op EK

Zzzzzzzzzzzzzzzztpaffffff. Auw, klinkt het af en toe op de werkvloer. Sinds een tijdje circuleert op mijn werk een stressballetje. En dat circuleren mag letterlijk worden genomen: zo af en toe vliegt het ding ineens, schijnbaar vanuit het niets, over me heen. Of ik gooi zelf. Want we doen allemaal mee, zij het de een met strakke hand, snoeihard aangegooid, de ander met een collegiaal slap boogje. Het groene balletje was er eigenlijk al jaren, maar het zat muurvast in een waxinelichtje en niemand taalde ernaar. Er moest een nieuwe collega aan te pas komen die de moeite nam om het balletje eruit te peuteren. Nu gooit hij er af en toe ferm mee. Nietsvermoedende collega’s, geconcentreerd tikkend, kregen ineens een bal op hun beeldscherm bij slecht mikken. Want het doel was en is natuurlijk precies midden op het voorhoofd. Dat lukt soms wel. Maar het vergt precisie en tijd om te mikken. We zijn allemaal op onze hoede en weten als vanuit een soort instinct als iemand gaat gooien. Dan staat een collega op, loopt een beetje heen en weer en dan weet je het al: Zzzzzzzzzzpaffffffffffffff. Auw. Naast het voorhoofd zijn er meer leuke mikpunten. Bijvoorbeeld de smurfjes bovenop de pc van een collega: altijd leuk om die blauwe mannetjes omver te kegelen, gevolgd door een mopperig ,,Ik houd niet van groene balletjes.’’ Een nepappel bovenop de pc is ook zo’n fijn target waar met name één van de collega’s zich in tracht te bekwamen: bril af, arm hoog geheven, lange blik en een keiharde worp, heel soms de appel rakend, gevolgd door een luid gejuich. Van haarzelf. De rest schuift zuchtend alle spullen weer op z’n plek en dept de gemorste koffie. De moeilijkheidsgraad is tijdens warme dagen verhoogd omdat dan de buitendeur open staat. Het kantoor bevindt zich op één hoog: en achter de open deur ligt een glazen dak, zodat een bal eenmaal door de deur als verloren beschouwd kan worden. Het groene balletje wordt soms ook gezellig overgegooid. Dat komt zeker de sfeer ten goede. Staand vanachter de computer proberen we elkaar te verrassen en met schijnbewegingen af te troeven. Vroeger, in een ander pand, en toen we nog tijd over hadden, was er een grote lege ruimte naast die van ons. Daar speelden we regelmatig wedstrijdjes met een grote opblaasbal. Dat klinkt als je baas belazeren: maar we waren na een kwartiertje keihard volley-, hand en voetballen weer volledig opgeladen en opgefrist om met vernieuwde krachten ons werk nog beter te doen. Veel verder dan een worpje af en toe is het in deze barre tijden niet. Maar het geeft lucht. En als er iets tegen zit wordt onmiddellijk naar het groene balletje gegrepen en dat helpt echt. De sfeer is oké en niemand zit meer te schreeuwen en te schelden. Behalve als het balletje kwijt is....

LEUSDEN - De Leusdense triathleet Hans van der Linden is zaterdag 4 juli tweede geworden in de categorie Heren 60-64 tijdens het Europees Kampioenschap Olympic Distance in Holten. De 62 jarige Leusdenaar kwam in een knappe tijd van 2.21.02 uur over de finish na 1500 meter zwemmen in de Domelaar, 40 kilometer fietsen met de Holterberg en 10 kilometer lopen. Van der Linden kwam 41 seconden tekort om Europees Kampioen te worden.