Dag

Volgende week staat de wereld even stil. Dan is het namelijk Anti-rookdag. Op internationaal niveau mogen we een hele dag niet roken. Ik zou er bijna weer door beginnen. Als ik wil roken, dan rook ik. Nou rook ik niet, maar ik begin nu te twijfelen. En los van het belerende en afdwingende karakter: wie bepaalt zo’n dag, en WAAROM? We hebben al een verjaardag, een dierendag en een Koninginnedag. En ook Vader en Moederdag is een bekend begrip, net zoals Hemelvaartdag, en de dag van de Arbeid, Prinsjesdag en Bevrijdingsdag. En iedereen kent natuurlijk Sportdag. Maar die dagen horen. De nieuw bedachte dagen lijken zich echter op te stapelen. En we doen nog allemaal mee ook. Heel voorzichtig beginnen we te wennen aan een Valentijnsdag en aan de secretaressedag, wat na enige jaren hardnekkig doordouwen toch een commerciële succesdag blijkt te zijn geworden. En ook de Mantelzorgdag, MADD en de dag van de verpleging zijn van die dagen die dan wel worden opgelegd, maar nog net kunnen. Burendag vind ik al wat dubieuzer, al zou je sinds vorige week denken dat iedereen in Leusden dat een leuke dag vindt. Maar een Pannenkoekendag, vooral als je weet dat deze dag door Tefal is bedacht? Of een Schoonvaderdag, ook al zo lekker spontaan. Maar het kan nog erger. Want tegenwoordig bestaat ook de Complimentendag, de dag voor linkshandigen, of 28 november, de Niet Winkeldag, die dit jaar op een zaterdag valt en dus op weinig bijval kan rekenen van de Nederlandse ondernemers en mijzelf in het bijzonder. Er is ook de Nationale Slaapdag. Het klonk als een dag die ik meteen had willen inlijven, tot ik hoorde dat het een officiële dag is, verzonnen door de vereniging voor Slaap en waakonderzoek. In de kalender staat ook nog de Internationale anti-dieetdag, de Autistendag, de Dag van de Content- waar offline gepraat wordt over online communiceren, de Doe vriendelijk dag, de Warme truiendag, de dag van de glimlachdag en de Dag dag. Ik snak naar een doodgewone, niets te melden dag. En naar een sigaret.