Hondsbrutaal

Gelukkig zat ik niet in mijn neus. Ik lag ook niet in een compromitterende houding, verstrengeld in een intiem samenzijn. En ik was ook niet bezig om met een tandenstoker uitgebreid tussen mijn tanden en kiezen te wroeten. Ik liep ook niet half gekleed rond omdat er nog ergens een knoop aangenaaid moest worden. Ik zat niet tussen bergen wasgoed op de bank. Of ik lag niet slapend met een kruikje onder een dekentje. Nee, ik zat gelukkig gewoon in mijn woonkamer doodnormale dingen te doen. Ik gooide hooguit een beker koffie klokkend naar binnen. Maar verder deed ik niets raars. Ik zat achter de pc toen het gebeurde.

Vanuit het niets stond er ineens een man voor mijn raam. Hij keek indringend naar binnen, en doorzag mijn kamer van links naar rechts. Het ging snel maar ik zag het heus wel. Ik kende de man niet en schrok me een ongeluk.

De man droeg een klembord en een pen, het oogde wel betrouwbaar. Met dat ik dit schrijf denk ik: wat een onnozelaar ben ik toch. Een man met een klembord, ‘dus dan is het goed’. Naïef is my middle name. Maar dat schrijf ik met de kennis van nu. Toen de man er stond, was ik lamgeslagen. Het was wel duidelijk dat hij wat moest. Hij belde niet aan, maar wachtte rustig tot ik ‘gastvrij en hartelijk’ de deur wijd openzwaaide. En dat deed ik. Als een schaap liep ik naar de voordeur, draaide alle sloten om, deed de kettingen eraf en de deur open, braaf en burgerlijk gehoorzaam.

Al gauw werd het opgehelderd: de man speurde naar honden. Dat was ook z’n verklaring: ‘Ik ben van de hondenbelasting, vandaar dat ik voor uw raam stond..... ‘ Mijn mond viel open van verbazing. Maar ik zei niks. Ik klapte dicht. Ik had hem moeten uitschelden. Of hij wel goed bij z’n hoofd was, mij zo aan het schrikken te maken. Of hij het normaal vond om zo bij de mensen langs te gaan. Of hij wel lekker was om zomaar mijn tuin in te lopen, voor mijn raam te gaan staan en brutaal naar binnen te kijken. Of hij soms dacht dat het oké was ‘want’ van de hondenbelasting’. Maar ik zweeg. Als ik dit van een ander zou horen zou ik degene uitlachen, en op de vingers tikken vanwege dit apathische gedrag.

Ik deed keurig wat van mij verwacht werd, immers: man + klembord = betrouwbaar. En de man bleek geen moordenaar of psychopaat of vluchteling, dus wat dat betreft geen paniek. Maar ik ben wel geschrokken van mezelf, dat ik zo mak deze dingen doe. Als je het leest in de krant dan geloof je niet dat er zulke sufferds zijn. Ik was boos, op mezelf. Ik was ook boos over deze man, die op zo’n manier zijn werk doet, en zomaar in een huiskamer gluurt, op zoek naar een hond. Toen de man mijn pad afliep kon ik het niet laten en ik heb een paar minuten keihard geblaft. Ik hoop dat hij nog loopt te zoeken.