Henk Wery blikt tevreden terug

7 maart 2012 om 00:00 Voorlezen Achtergrond

Voor wie hem nog niet kent: tussen 1963 en 1976 speelt Henk Wery 365 wedstrijden in de eredivisie, waarin hij 114 maal scoort. Ook speelt hij 14 interlands voor Oranje (3 goals). Zijn grootste successen beleeft hij bij het grote Feyenoord van de jaren 60 en 70, met als climax uiteraard het in mei 1970 als eerste Nederlandse club veroveren van de Europa Cup voor landskampioenen. In het San Sirostadion van Milaan wordt het tegen Celtic 2-1 na verlenging. Als klein jongetje had ik Feyenoord al eerder de liefde verklaard. Ik heb levenslang en dat voelt (dan nog …) altijd prettig! Henk Wery is één van mijn helden.

LEUSDEN - ,,Eh, zijn we eigenlijk al met het interview begonnen?’’, onderbreekt hij zichzelf aan de telefoon veelzeggend. Nog niet dus! Een week later druk ik ietwat gespannen op de bel van zijn woning. Hondengeblaf, een vage gestalte loopt op de deur toe. De deur zwenkt open en daar staat hij dan. Aan de groeven in zijn gezicht zie ik dat de tand des tijds aan deze man van 68 niet voorbij is gegaan, maar niet veranderd is dat immer markante en karaktervolle gezicht van Leusdenaar Henk Wery. De ontvangst is hartelijk en het ijs snel gebroken. Een opmerkelijk openhartige man blikt terug op zijn (voetbal)leven. door Hans Beijer

Henk Wery wordt in oorlogstijd (1943) geboren in Amersfoort. Voetbal is al gauw zijn passie en via Amersfoortse Boys en HVC komt hij terecht bij DWS, waar hij achter elkaar kampioen van de eerste divisie en eredivisie wordt. DOS uit Utrecht trekt hem vervolgens aan en daar leert hij een echte prof worden aan de hand van vedette Tonny van der Linden. Hij groeit er in 4 seizoenen uit tot de vedette van Utrecht, debuteert voor Oranje in 1967 (2 goals tegen Sovjet-Unie) en verdient in 1968 zijn grote transfer naar topclub Feyenoord. Ook trouwt hij in die tijd en krijgt een zoon. De zon schijnt echter niet altijd.

De eerste maanden in de Kuip verlopen heel moeizaam. ,,Als aankoop wordt er extra op je gelet door het publiek en ook aan je nieuwe medespelers moet je je bewijzen. Vooral met aanvoerder Rinus Israël had ik heel wat te stellen in het begin. We hadden nog samen gespeeld bij DWS en toen was ik nog niet zo’n serieuze prof. Dat had hij onthouden, want het eerste wat hij me zei, was: ‘Wat kom jij hier in vredesnaam doen?’ Ook de maanden erna bleef hij maar rotopmerkingen maken.’’ De omslag komt door een vreemd voorval. De stoppen slaan bij Wery door wanneer op een training Israël de door iedereen geliefde, fragiele Coen Moulijn keihard onderuit schoffelt. Wery gooit alle opgekropte frustraties eruit en achtervolgt Israël over het veld en door de catacomben van het hele stadion. ,,Ha, ha, die Rinus schrok zich rot, ik heb hem zijn hele leven nog niet zo hard zien rennen. Maar sindsdien accepteerde Rinus mij als volwaardige Feyenoordspeler. Andersom, ik vind Israël misschien wel de beste voetballer met wie ik ooit heb samengespeeld.’’

Hierna vindt Wery zijn draai bij Feyenoord. Hij speelt zo goed dat hij voor Oranje wordt geselecteerd. Maar … ,,Rond het Nederlands Elftal was het in die tijd altijd roerig. Er waren geregeld conflicten en afzeggingen.’’ Oranje is ondanks de aanwezigheid van grote talenten (onder wie Cruijff) een verre van ingespeeld team, dat zich moet zien te kwalificeren voor het WK van 1970. Een beslissende wedstrijd is die tegen Polen uit in september 1969. ,,Ik speelde zelf een prima wedstrijd en maakte ook een goal voor Oranje. Bij een 1-1 stand kregen we een penalty.’’ Er staat heel veel spanning op het team en in het bomvolle stadion van Chorzow (100.000 toeschouwers!) hangt een zeer vijandige sfeer. ,,Niemand van de aangewezen spelers durfde het aan die penalty nemen. Of ik het wilde doen. Ik zat immers lekker in de wedstrijd, dus ... Uiteindelijk ben ik toen gezwicht voor de druk.’’ Henk Wery staat dan op van zijn stoel om te laten zien wat er toen gebeurde. Hij beleeft alles opnieuw en het roept veel bij hem op. Dan gebeurt er iets grappigs. Wery’s border collie volgt namelijk elke beweging van Wery met grote opwinding. Hij denkt dat zijn baas met hem aan het spelen is: hij gromt, kwispelt en maakt wilde bewegingen, terwijl Wery zijn dramatische verhaal vertelt. ,,Ik had er al niet veel trek in, maar goed, ik leg die bal neer en keer me om voor de aanloop. Terwijl ik dus wat met mijn rug naar de stip toe, naar achteren loop heeft waarschijnlijk een Poolse speler de bal in een putje gelegd bij de penaltystip. Ik had dat in alle hectiek van dat moment niet in de gaten. Ik draai me om, neem de aanloop en schiet ..., nou ja, ik raak die bal maar half. Het wordt een heel raar rollertje, geen goal dus. De wedstrijd verliezen we dan met 2-1. Weg kansen op het WK 1970.’’ Bondscoach Kessler vindt het nodig na afloop van de wedstrijd denigrerend op te merken dat in zijn actieve voetbaltijd die strafschoppen wel even anders genomen werden. Wery ontsteekt in woede en zit Kessler als een razende achterna, nota bene tijdens het officiële banket ... ,,Dit heeft me heel wat interlands gekost, maar het ergste vond ik nog dat ik als het ware tot nationale zondebok werd uitgeroepen. Van deze traumatische ervaring heb ik maandenlang heel veel last gehad.’’

,,De beste wedstrijd die ik ooit met een team heb gespeeld was tegen AC Milan in de Kuip. Zij waren de Europa Cupwinnaar van 1969 en wij versloegen hen najaar 1969 na een 1-0 nederlaag uit, in de return met 2-0. Dit team had zoveel klasse: de ijzersterke defensie, geleid door Israël en Laseroms, de dribbels en voorzetten van Coen Moulijn, de Zweedse topscorer Kindvall in de spits, de techniek en balbehandeling van Hasil, het inzicht van Wim Jansen, de slimheid en de passes van Van Hanegem ... ‘’ Wery zelf is een snelle, explosieve rechtsbuiten met een prima voorzet en scorend vermogen, zoals dat zo mooi heet. En dan was er nog wondercoach Ernst Happel: ,,Hij was zelf vroeger een klassespeler in Oostenrijk geweest, en dat alleen al dwong respect af. Legendarisch was zijn bluf: wedden dat ik van 20 meter afstand 5 ballen achter elkaar op de lat kan schieten? En dan deed hij dat ook nog! Die man gaf ons met zijn rust zoveel zelfvertrouwen ... Wij zijn geen boerenploegje, hoor, zei hij vaak, die Punkte sind von uns, niemand pakt ons wat af.’’

,,Ik was zeker naar het WK 1974 in Duitsland gegaan als ik niet een ernstige liesblessure bij Feyenoord had opgelopen. Ik heb op tv met heel gemengde gevoelens naar dat geweldige Oranje gekeken, ik had daar bij kunnen zijn.’’ Het zou de bekroning van zijn prachtige carrière zijn geweest. ,,Toch heb ik ook kunnen genieten van het spel van Oranje, hoor, en ik gunde het mijn collega’s ook echt.’’ Het is Henk Wery in een notendop: voetballiefhebber, levensgenieter, emotioneel, maar ook serieus en met nuchtere, tevreden grondhouding. Dat hij niet rijk geworden is als toenmalig topspeler?,,Ach, het was vroeger nu eenmaal een heel andere tijd, waarin we overigens zeker niet slecht verdiend hebben. Maar ik vind het bijvoorbeeld veel belangrijker dat ik een ontzettend fijne relatie met mijn zoon heb.’’ Dankbaar is hij ook voor de hechte vriendschap met voormalig rechtsachter bij Feyenoord Dick Schneider. Voor Telesport gaat hij wekelijks fluitend op pad naar eredivisiewedstrijden om spelers cijfers te geven. Vaak mag hij dan aantreden bij thuiswedstrijden van FC Utrecht (,,ook al is mijn gevoel voor DOS groter, daar heb ik mijn beste herinneringen aan’’) en van zijn grootste liefde (,,bij Feyenoord heb ik het meeste gevoel en ze spelen in het mooiste stadion van Nederland’’). Hij is kritisch op ,,zijn cluppie’’, maar hij ziet dit seizoen wel weer een veelbelovend, jeugdig team spelen in de Kuip. Maar of zij echt de top gaan halen? ,,In het topvoetbal moet je een bepaald karakter hebben en ook hardheid, wil je daarin je plekje veroveren.’’ Henk Wery houdt het in die vreemde, harde wereld vol tot 1976.

In 1974 vertrekt Wery naar FC Utrecht, waar hij nog twee seizoenen meedraait. Het beste is er echter wel af. ,,Zo gaat het voetballeven nu eenmaal, je wordt een dagje ouder en als er dan ook steeds weer kleine en grotere blessures bij komen, dan houdt het een keer op.’’ Hij geeft ook eerlijk toe dat hij in die laatste twee seizoenen niet altijd meer zo goed leeft voor het voetbal. ,,Ik was in die tijd gewoon te zwaar.’’ De combinatie van profvoetbal en het runnen van een café (Bar Bodega in Amersfoort nabij de Koppelpoort) blijkt ongelukkig. Na zijn profcarrière voetbalt hij met veel plezier voor enige amateurclubs en voor de oud-internationals (tot zijn 52e!). Ook verschijnt hij met veel plezier op de jaarlijkse reünie van oud-Feyenoorders.

Sinds 1979 woont Wery in Leusden. Hij werkt 15 jaar bij de SRO (Sport Recreatie en Onderwijsvoorzieningen) in Amersfoort, en na zijn pensionering is hij daar nog vrijwilliger die senioren in beweging houdt met de sport bowls (een soort jeu de boules in de zaal, waarbij de bal niet rechtdoor maar in een curve rolt) in de sporthal.

Verder houdt Wery zich goed beweging met zijn border collie, want: ,,Voor het winkelen, uit eten of iets cultureels ben ik echt gericht op Amersfoort. Maar Leusden vind ik zo heerlijk vanwege die prachtige groene omgeving. Ik maak lange wandelingen met de hond en daar geniet ik altijd heel erg van.’’ Wie hem met zijn enthousiaste hond eens wil tegenkomen, maakt de meeste kans ergens in de bossen van Den Treek of op het landgoed Stoutenburg.

Dan zit de tijd erop: we groeten elkaar. De hond drukt nog even zijn natte snuit tegen mijn hand. Dan sluit de deur zich en los ik op in het avondlijke donker, terug in mijn eigen wereld.