Column Marco Bosmans: ‘Noem het beroepsdeformatie, maar ik heb al mijn klinkers lief’

Knipoogje: Pretletters

De noord- en zuiderlingen verlangen al naar de herfstvakantie, maar wij midderlingen genieten nog van een paar vrije zomerdagen. Dat wil zeggen: de jeugd. Juf en meester hoorden hun bellen al luiden. Zij schuiven op dit moment tafels, vullen laatjes, delen schriftjes en koesteren de stilte. Stilte voor de storm.

Taal krijgt dit schooljaar een uitroepteken, zo heeft de minister bepaald. ‘Wat is een uitroepteken, juf?’ Precies, daar gaan we al. Het schort aan taalvaardigheid in ons land, wat op zich geen verrassing is. De huidige grutgeneratie – herkenbaar aan vierkante pupillen – heeft het boek verruild voor een scherm en schrijft niet, maar toetst. Nee, geen woorden met leestekens. Het zijn eerder oerkreten die per app worden verzonden, zoals btw, omw, tbh, ff of wdz. Geel koppie erbij, klaar.

Ik zal ‘die ouwe man’ wel zijn door hier te schrijven dat ik er moeite mee heb. Ja, ik gebruik WhatsApp ook graag, alleen sla ik geen letter over. Noem het beroepsdeformatie, maar ik heb al mijn klinkers lief. En als ik een punt wil maken, maak ik een punt. Of een komma. Ben ik niet van deze tijd of is dit de taalvaardige oogst van mijn schooltijd?

Het nieuwe schooljaar gaat aan mijn schoonzus voorbij, trouwens. Haar rol als juf Riëtte is na vele oude schooljaren uitgespeeld. Afgelopen weekend vierden wij haar pensioen, dus onze Zus Jet mocht haar leesplankje verruilen voor een kaasplankje. Ze had haar kinderen persoonlijk het liefst veel geschiedenis voorgeschoteld, maar had haar handen vol aan de taalbeheersing. Het ABC vroeg steeds meer aandacht en niet alleen van de zorgenkindjes.

Gisteravond was ik zelf aan de beurt, noem het prepensioen. Hoewel pas 58 zet ALS een streep onder mijn profcarrière. Interviewen, journalistieke artikelen schrijven; het kost me teveel tijd en moeite. Dus stuurde ik maandag mijn laatste portret naar het Nederlands Dagblad en verhalen over marmer, voetbal en hazelnoten naar Il Giornale. Gesprekken met Astrid Joosten en Rick Nieman vormden het einde van mijn samenwerking met De Smaak van Italië. We ‘vierden’ de gedane arbeid met prosecco, taart en de liefste zangeres.

Ik schrijf het hier met lamme handen én een opgeheven hoofd. De schrijverij bracht immers veel voldoening en plezier, ook het werk voor de Leusder Krant. Interviews met onze burgemeesters, reportages over benefietacties, verslagen van vergaderingen; ik leverde ze graag.

Niets is echter zo leuk als dit wekelijkse Knipoogje. Het is daarom dat ik, niet als prof, maar puur voor mijn eigen liefhebberij en met behulp van een robotarm, ons dorp nog even langs de kantlijn hoop te kunnen leggen. Het zijn inmiddels een-vinger-stukjes, die tijd vragen, maar ook pret geven. Wie weet, misschien inspireer ik dan nog eens een scholier met al mijn klinkers. Lees! Schrijf!

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl

Meer Knipoogjes van Marco Bosmans vind je hier.