Column Marco Bosmans: ‘Is er leven na de dood? Het is een kwestie van geloven en vertrouwen’

Knipoogje: Testament

Gehoord in de Struintuin: ,,Ik zag twee vlinders, ze vlogen om elkaar heen. Ze waren grijs. Gelukkig niet wit. Witte vlinders zijn overleden mensen.”

Indrukwekkend. Hoe struinende kinderen, zo jong van geest, zich roeren over oude zielen. Sterker nog, ook de sterrenhemel werd door de scharrelaars aangehaald. Maar nee, dat ging ze te ver. ,,Als je in je graf ligt kan je toch geen ster zijn?” De wijze, kleine mens en zijn levensvragen.

Voort ging de groene belevenis aan de Hamersveldseweg. Er werden dammetjes gebouwd van bamboe, parfummetjes gebrouwen van bloemen en kikkertjes gevist in zeefjes. Wijze, grote mensen zagen op hun beurt levensantwoorden. Er werd geschreven: ,,De zon hemelhoog, het gras nat; september is zo lief!”

Met de ziekte ALS in lijf en leden spoken door mijn hoofd steeds vaker niet alleen de vragen des levens, maar ook des doods. Of samen in één: Is er leven na de dood? Het is een kwestie van geloven en vertrouwen. Ik kan echter slechts hopen op die groene weide, mooie muziek en oude bekenden aan een grote tafel. Man, wat is er veel bij te kletsen. Die hoop doet nog eventjes leven. In mijn reservetijd vermaak ik me daarom ook met kinderlijke speculaties rond het hiernamaals.

Met de ziekte ALS in lijf en leden spoken door mijn hoofd steeds vaker niet alleen de vragen des levens, maar ook des doods

Gezien het enorme overtal aan vlinders, verpop ik me liever in ander gedierte. Dat zal mevrouw Bosmans goed doen, gezien haar enorme mottenangst. Zij mot geen fladderaars. Een vogel dan? Nee, dat zijn er al zoveel. Een vriendin van mij plaagde ik met de grap om terug te keren als schaamluis. Je zal weten dat ik het ben, dreigde ik. We kunnen er gelukkig om lachen.

Het kan ook romantischer. Zo was mijn schoonmoeder haar hele leven dol op schapen. Het gevolg: ontelbaar veel slapeloze nachten, fijne vakanties op Texel en ieder jaar een propvolle kerststal. Hoe wonderlijk was het dat haar graf een plek kreeg aan de bosrand van Den Treek. Ze was amper verzonken in moeder aarde of de schaapskudde Treeker Wissel passeerde op twintig meter afstand, waarbij enkele wollenbalen hun neus tegen het hek drukten. Ik weet het zeker, oma D. keerde terug als knuffeldier.

Misschien dat ik me als zwerfhondje meld aan de deur van mijn dochter en dat haar bonus-tweeling zich liefdevol over mij ontfermt. De jongens zijn al zeven en dol op onze hond, Jochie. Ja, dan wil ik graag zo’n Sesamstraat-Tommie zijn; lief, speels en aaibaar. En dan sleep ik ze door struintuinen, langs dammetjes en kikkervissen. We scharrelen door de natuur en vieren belevenissen.
Poe hee! Even tranen drogen…

Het is niet voor niets dat Tommie straks zal klinken tijdens mijn uitvaart, met het liedje ‘Dood zijn duurt zo lang’ van Willem Wilmink. Speciaal voor die twee wijze, kleine mensen met hun levensvragen. Als je dood bent, droom je dan? Droom je dat je leeft?
Lang zullen zij leven!

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl

Meer Knipoogjes van Marco Bosmans vind je hier.