Dierenvriend

Het tikken van dit kolommetje is al bijna vier jaar wekelijkse kost, het schrijven van artikelen zelfs al meer dan twintig jaar. Het plezier is er nooit minder om geworden, maar de andere kant van het verhaal voelt gek genoeg veel minder plezierig. Ongemakkelijk, beter gezegd. Ik bedoel: geïnterviewd worden en dat verslag teruglezen in mijn eigen krant. Het overkomt me deze week.

Op het moment dat bij u thuis deze krant op de mat valt, sta ik (waarschijnlijk) met een geheven glas in DierenPark Amersfoort. Het afgelopen jaar mocht ik namelijk de biograaf zijn van voormalig zoo-manager Marjo Hoedemaker. Hij had behoefte aan een terugblik op zijn leven en werk in de dierentuin. Of ik die ervaringen op schrift wilde stellen. Een eer en een uitdaging, ook omdat ‘zijn’ park vorig jaar maanden gesloten was. In die corona-stilte troffen wij elkaar vele malen en liet hij mij toe tot de habitat Hoedemaker.

Ze zeggen wel eens dat honden op hun baasjes gaan lijken, wat bij ons thuis niet te hopen is, maar hoeveel dieren moeten er dan schuil gaan in deze man? Ik heb zo’n vermoeden dat de gelijkenis in dit geval dieper gaat. Alle dieren in deze tuin zitten in zijn hart. Niet alleen de olifanten en de chimpansees, maar ook de specht en eekhoorn, die zich tijdens onze gesprekken hebben laten horen en zien. Hoedemaker hoort en ziet ze allemaal.

Alle dieren in deze tuin zitten in zijn hart. Niet alleen de olifanten en de chimpansees, maar ook de specht en eekhoorn, die zich tijdens onze gesprekken hebben laten horen en zien

Afijn, zijn woorden zijn via mijn pen te boek gesteld en vandaag wordt datzelfde boek overhandigd aan Herman van Veen. De beroemde cultuurmaker blijkt een groot natuurgenieter en juist dat maakt het samenzijn vandaag extra bijzonder. De dierentuin van nu draait namelijk al lang niet meer om het opsluiten en etaleren van dieren, maar veel meer om beheer. ‘Opdat onze kinderen ze nooit verliezen en vergeten,’ zoals Marjo Hoedemaker dat bij ieder hoofdstuk opnieuw beklemtoonde. Hij wilde iets nalaten en ik mocht zijn spreekbuis zijn. Heel bijzonder.

Het was aan collega Mariska Stehouwer om mij voor de Leusder Krant te interviewen over dit boek. Dat deed ze, zoals ze dat altijd doet: goed voorbereid en nieuwsgierig. De geïnterviewde echter moest ineens met de billen bloot. Wat ik vind, wat ik voel en waarom eigenlijk, wilde ze weten. Oei, maar is dat niet mijn tekst en is dat niet mijn pen? Nee, nu klaarblijkelijk even niet. Die rol als leidend voorwerp voelde verrassend genoeg als lijdend voorwerp, terwijl er aan mijn billen niets mankeert.

Hoe dan ook, het is Mariska gelukt zinnige woorden uit de verlegen kolommetjesschrijver te trekken en te omlijsten met belangrijker quotes van de dierentuinman. Het leerde mij, na twee boeken, 191 Knipoogjes en 1793 interviews, dat ik vooral nieuwsgierig moet blijven en mijn pen laat schrijven. Het ontbloten der billen mag er zijn, maar niet als bavianen.

Marco Bosmans,
bosmans@xmsnet.nl.

Van Beestenboel tot Hokjesgeest is sinds woensdag 9 februari verkrijgbaar in de boekhandel en wordt uitgegeven door uitgeverij Splint Media B.V. De opbrengst van het boek komt ten goede aan Marjo Hoedemaker Elephant Foundation: ISBN 978-94-93042-26-1 (21,99 euro).