Fietsen

Ik heb totaal niets met wielrennen. Zondag werd dan ook een hele speciale dag voor mij toen we besloten om een kijkje te nemen bij de Giro d’Italia. Dat idee bleek bij meer mensen te spelen. Vroegen we ons vlak na vertrek nog af of we de juiste locatie wel zouden kunnen vinden: binnen vijf minuten konden we gewoon de massa volgen. We fietsten in colonne door naar het Ecoduct, de Treekerwissel. ‘Ze komen eraan’, riep iemand en wij wilden snel onze fietsen tegen de hekken plaatsen om naar boven te lopen. Het fietspad naast de weg stond redelijk vol mensen, waaronder veel kinderen. Iedereen was enthousiast en in afwachting tot wat komen ging. Datzelfde fietspad bleek ook ingenomen door wielrenners die het kennelijk leuk vonden om naast de grote jongens te rijden. Zonder ook maar oog te hebben voor de vele mensen en de bijzondere omstandigheden reden deze subtoppers met hoge snelheid langs. Toen wij wilden oversteken kwam er net één aangescheurd, rood shirt, zwarte bril en lelijke tongval. Wijzend op zijn ogen schold hij ons in het voorbij gaan uit en blèrde ‘Kijken, kijken’. Zijn gezicht drukte woede uit: dat wij niet begrepen dat het fietspad er alleen ter meerdere glorie van hem lag! Wij konden zijn gezicht goed zien omdat hij lekker moest afremmen voor ons, ha! Toch enigszins van slag begaven we ons op het ecoduct, waar het prachtige uitzicht deze vervelende man deed vergeten. We hadden gewoon de beste plaatsen, met een enorm uitzicht. De haast was behoorlijk overdreven: het duurde nog ontzettend lang eer de Giro zijn ronde door Leusden maakte. Met enige regelmaat werden wij met z’n allen op het viaduct opgeschrikt door reclamewagens, politieagenten op motoren en wagens met luidsprekers die roze hebbedingetjes aanprezen en af en toe een helikopter. Elke keer dachten we dat nu de echte wielrenners eraan kwamen. Na een uur wachten zagen we inderdaad beweging vanuit Amersfoort en Leusden. Zwaailichten, nog veel meer auto’s, agenten en bussen kwamen aangereden, het waren er zoveel dat ik bijna de kopgroep miste, die tussen de auto’s door probeerde te fietsen. Net op tijd zag ik dat Rick Flens- een Hollander, hoera! aan kop lag. Niet dat ik wist wie het was, maar dat wisten de mensen om me heen te vertellen. De sfeer was fantastisch. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik wielrenners aangemoedigd, luidkeels en naar ze gezwaaid. Het was zo gezellig dat we met z’ n allen ook naar de volgauto’s zwaaiden. De kopgroep liet een gat achter, wat pas na 6 minuten werd ‘dichtgereden’, door het peloton. Ja, ik raak al aardig thuis in het wielerjargon. Na een paar minuten was het afgelopen, het was in een flits bekeken en voorbij. Maar toen wij later thuis de live-uitzending zagen, bleek dat wij meer hadden gezien dan de meeste kijkers: het eerste uur, toen ons gebied aan de beurt waren, ging volledig schuil achter ruis.