De familie Voskuilen houdt van aanloop aan huis

ACHTERVELD Gijs en Ria Voskuilen en hun dochter Mariëlle Voskuilen wonen net buiten de bebouwde kom van Achterveld, samen op één erf. Ze vertellen over hoe ze over en weer voor elkaar klaar staan. ,,Op het dorp kennen mensen ons als ‘Lange Gijs’ en ‘Ria van ‘t hoekje”, beschrijft Gijs.

Gijs was jarenlang vertegenwoordiger bij de Coöperatie en zij was eigenaar van boekhandel Vos ‘t Hoekje. Vijfenvijftig jaar geleden trouwden zij. Mariëlle is de oudste van hun drie kinderen en een pleegdochter. Zij woont met haar dochter Sascha in het oude boerderijtje, haar ouders in het nieuwe huis ernaast op hetzelfde erf. 

,,Dat we zo dicht bij elkaar wonen, is een bewuste stap geweest met het oog op mijn dochter en de zorg voor mijn vader”, legt Mariëlle uit. ,,Mensen vinden het soms vreemd dat ik naast mijn ouders woon. Toch heeft het vooral voordelen.’’ Haar vader Gijs is het daar helemaal mee eens: ,,Elke dag komt Sascha me groeten en welterusten wensen. Zij is graag bij ons en wij zijn dol op haar.’’ 

Mariëlle: ,,Voor mijn dochter is het inderdaad heel fijn dat opa en oma zo dichtbij zijn. Voor haar horen zij gewoon bij ons gezin. Mijn moeder haalt Sascha soms op van de buitenschoolse opvang. Elke week doen mijn moeder en ik samen boodschappen. Dat scheelt extra rijden. Op mijn beurt help ik mijn ouders. Dat gaat over en weer.’’

Verhalen van het dorp
In de gemeente Leusden zien mensen naar elkaar om en staan ze voor elkaar klaar. Zo zorgen ze ervoor dat iedereen kan meedoen. Dat geldt ook voor ouderen en mensen die zorg nodig hebben. Daarvan zijn vele voorbeelden, die het waard zijn om te delen. De serie Verhalen uit het dorp geeft een beeld van hoe inwoners van Achterveld en Stoutenburg zelf en samen met vrijwilligers en professionals invulling geven aan zorg en welzijn. Deze serie is tot stand gekomen met subsidie van het Ministerie van VWS in het kader van ‘Langer Zelfstandig Thuis Wonen’.

CONSTANTE ZORG

De gezondheid van Gijs is heel broos. Dochter Mariëlle: ,,Hij hoort, ziet en loopt slecht en inmiddels zit hij in een rolstoel. Hij heeft constant zorg nodig. Bij tijd en wijle is hij erg ziek. Hij gaat het ziekenhuis in en uit.’’ Of zoals Gijs het zelf zegt: ,,Ik ben al jaren een goede bekende in het Meander. Verpleegsters groeten me bij naam, als ik weer eens kom.’’ Ondanks zijn slechte gezondheid blijft Gijs positief. ,,Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd.’’

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

‘Twee keer in de week eten we samen en met meerdere generaties komen vaak mooie verhalen over tafel.’ - Ruby Beltman

Zijn vrouw Ria: ,,We hebben al heel wat spannende momenten beleefd met Gijs en zijn gezondheid. Zo spannend zelfs, dat ik van angst en emotie niet meer kon praten door de brok in mijn keel. Ik kon alleen maar klappertanden. Op zulke momenten bedacht ik wat er allemaal wel niet met hem zou kunnen gebeuren. Inmiddels weet ik dat het nooit zo loopt, zoals je het bedenkt. Ik kan nu beter met zulke moeilijke momenten omgaan.’’

MANTELZORG THUIS

Ria doet een hoop in de verzorging van haar man. Ook komt de thuiszorg langs. Ria: ,,Ik ben mantelzorger van Gijs. Onlangs ben ik lelijk gevallen. Toen sprong de thuiszorg extra bij, bijvoorbeeld met het aandoen van zijn steunkousen en met wassen. Zodra ik weer de oude was, pakte ik mijn taken weer op.’’ 

Voordat Ria mantelzorger werd, verleende zij als vrijwilliger respijtzorg bij andere mensen thuis. ,,Ik sprong bij om tijdelijk de mantelzorgtaken van iemand over te nemen. Zo leerde ik mantelzorgers en hun partners kennen. Daaruit is ‘De Keukentafel’ ontstaan. Mantelzorgers en hun partners kwamen bij ons thuis zo eens in de veertien dagen om elkaar te ontmoeten en om spelletjes te doen.’’ Deze groep bestond uit kwetsbare mensen en is langzaam uiteengevallen. Maar ook nu genieten Gijs en Ria volop van aanloop. Gijs: ,,We verkopen eieren aan huis. Klanten komen voor de eieren en sommigen ook voor een kop koffie en een kletspraatje. Vrienden komen ook geregeld bij ons aan. Het lijkt hier wel een inloophuis.’’

Mensen vinden het soms vreemd dat ik naast mijn ouders woon

VOLK AAN HUIS

Ria en Gijs zijn echte ‘mens-mensen’ en heel gastvrij. Ria: ,,Twee keer in de week eten we samen. Op vrijdag eten wij met z’n viertjes: Mariëlle, Sascha en wij tweeën. Op dinsdag schuiven ook een zus van Gijs en een bevriende weduwe en weduwnaar aan. Met meerdere generaties aan tafel komen mooie verhalen over tafel. Zo had Sascha vorig jaar, met de 80-jarige bevrijding van Achterveld, de opdracht van school om met ons te praten over de oorlog. Dat bracht bijzondere herinneringen boven.’’

 De traditie om samen te eten bestaat al jaren in huize Voskuilen. ,,Vroeger haalde ik op dinsdag de kleinkinderen van school en aten we samen met onze kinderen en kleinkinderen. Dat schept een goede band. Nooit doen we tevergeefs een beroep op de jongens. Ze staan altijd voor ons klaar.’’

CARNAVAL

Niet onvermeld kan blijven dat Gijs één van de oprichters is van de Carnavalsvereniging De Puupenkoppen. ,,Ik vind het echt geweldig. De vereniging zorgt nog steeds voor dezelfde saamhorigheid en betrokkenheid van iedereen, jong en oud. Precies zoals wij dat vijfenvijftig jaar geleden bedachten voor de dorpsgemeenschap. Met hechte vriendengroepen, die samen een wagen bouwen en die ook buiten het carnaval samen optrekken. Met het Krasse Knarrenbal voor senioren in de middag en met het ziekenbezoek van Prins Carnaval en zijn adjudant. Dat betekent veel voor mensen, weet ik uit eigen ervaring. Zo’n bezoek doet je wat, echt fantastisch’,’ zegt Gijs zichtbaar ontroerd.