Van der Linden hoeft geen tijdritfiets
2 november 2011 om 00:00 SportEen racefiets met een ligstuur? Geen eens een professionele tijdritfiets van duizenden euro’s? En daarmee denk je kanshebber te zijn voor een WK-medaille? Die vragen werden voorafgaand aan de Ironman op Hawaï op Hans van der Linden afgevuurd. Nee, die Nederlander met gewone racefiets zou geen schijn van kans hebben. ,,Ik zei tegen hem: ‘The legs must do it.’ En die benen hebben het daadwerkelijk volgehouden”, vertelt Van der Linden. Gesteund door zijn vrouw Riet ging de Leusdenaar op Hawaï voor de volle honderd procent voor een WK-medaille. ,,Ik wist dat ik een kanshebber was, maar tegelijkertijd doen de allerbeste sporters tussen de 65 en 69 jaar van over de hele wereld aan de Ironman mee. Vooraf had ik verwacht dat ik met zes concurrenten zou moeten strijden.”
Vanaf de start van de grootste sportieve uitdaging die er bestaat, deed Hans van der Linden mee om de medailles. Na 3,8 kilometer zwemmen kwam hij in zijn leeftijdscategorie als tweede uit het water. Het fietsen op de simpele racefiets verliep vervolgens ontzettend goed. Al snel nam Van der Linden de leiding over. Naarmate de afstand van 180 kilometer vorderde, haakte de Amerikaan Benjamin Ewers echter langzaam aan om Van der Linden vervolgens te passeren in het begin van de marathon, het laatste onderdeel van de triatlon. Na zo’n 6 kilometer hardlopen bedroeg het verschil tussen Ewers en Van der Linden ongeveer een minuut. ,,Ik bedacht mij toen dat het nog lang niet beslist was. Een marathon duurt lang en daarom moet je niet gek doen. Ik loop op mijn hartslag en wist dat ik het daarmee lang zou volhouden”, haalt Van der Linden zich weer voor de geest. De bevestiging dat een wereldtitel nog steeds mogelijk was, volgde bij een keerpunt, waarbij de Leusdenaar zijn concurrent in het oog kreeg. ,,Daardoor wist ik exact wat ik nog goed moest maken. Ik haalde hem langzaam in en kon zien dat hij sommige stukken moest wandelen.”
Niet omkijken
Het zicht op herovering van de koppositie leverde een geweldige prikkel op.Van der Linden passeerde Ewers en verhoogde vanaf kilometer 37 zijn tempo en zijn hartslag omdat hij vreesde dat Ewers zich zou herpakken. ,,Ik ben volle bak gegaan, maar durfde echt niet om te kijken. Zo bang was ik dat ik weer gepasseerd zou worden. De laatste 3 kilometers heb ik ook geen moment kunnen genieten van het finishen”, geeft de nieuwe wereldkampioen aan. Dat had hij wel kunnen doen, want aan de meet bleek dat Van der Linden met een eindtijd van 11:19:07 bijna tien minuten sneller was dan zijn eerstvolgende concurrent. Ook vestigde hij daarmee een nieuw wereldrecord. ,,Ge-wel-dig! Zo’n hoofdprijs maakt het alle inspanningen en offers meer dan waard.”
Van der Linden had op jonge leeftijd niet durven dromen van deze grootse sportprestatie. In zijn tienerjaren deed hij wel wat aan fietsen en later voetbal en tennis, maar sport speelde nooit een grote rol in zijn leven. Op latere leeftijd raakte hij echter wel besmet met het sportvirus. ,,Op de fabriek vroegen wat collega’s of het niets voor mij was om eens mee te gaan hardlopen. Eerst werken op de fabriek, daarna hardlopen, douchen en vervolgens naar huis. Dat zou leuk zijn. Het leek mij wel wat, want op die manier kon ik mijn buikje ook wegwerken”, meldt Van der Linden. En daarmee werden de ogen van de Leusdenaar geopend. Hoewel alle collega’s na enkele weken vanwege het gebrek aan discipline weer stopten met de trainingen, werd hij alleen maar fanatieker. Later voegde hij eerst het fietsen toe aan zijn sportactiviteiten om vervolgens ook het zwemmen op te pakken. Om dat op latere leeftijd nog goed te ontwikkelen is haast onmogelijk. ,,Zwemmen is een erg technische sport. Eerst kon ik alleen de schoolslag, maar daarmee kan je natuurlijk niet veel snelheid maken.”
Nadat hij later stopte met het werken, nam sporten een nog prominentere plaats in het leven van Hans van der Linden in. De talrijke trainingsuren in het water, op de fiets en op de weg betaalden zich uit. Van der Linden, die lid is van AV Triathlon in Amersfoort, behaalde eerder al de eerste plaats op het EK Ironman in Frankfurt, werd eerste op het NK Triatlon Olympische afstand en behaalde de hoofdprijs op het NK triatlon middenlange afstand. De kroon op zijn sportcarrière volgde in Kona, de hoofdstad van Hawaï. ,,Het sporten is verslavend, maar van zo’n inspanning mag je wel een tijdje herstellen. Voorlopig waag ik mij niet aan een hele triatlon. Ik wil de komende winter volop gaan schaatsen. Dat lijkt mij een moeilijke, technische sport waarbij je andere spieren gebruikt en dat is goed voor mijn lichaam. En daarna zal het ongetwijfeld weer bij mij gaan kriebelen”, verwacht de wereldkampioen.
