Lichtpuntjes

Eindelijk hangt ie: een placemat met daarop allemaal foto’s van mij in toneelrollen. Het was een geweldig cadeau voor mijn vijftigste verjaardag. Als ik nu op de wc zit zie ik mezelf als Gothic-girl, dronken pot, Assepoester, Nana met een bochel en nog veel meer typetjes. Het is goed om erbij te zitten- nog los van dat wat moet toch moet. De foto’s beslaan de periode vanaf 1994 tot aan nu. In diezelfde periode schrijf ik ook een column in deze krant. Eerst onder de naam ‘Heuvelachtig terrein’, daarna werd het ‘Alles Wendt’. De naamsverandering heb ik nooit uitgelegd, ineens moesten de lezers het met een nieuwe naam doen. De reden was mijn scheiding en het opnieuw dragen van mijn meisjesnaam. Die informatie heb ik altijd weggelaten uit mijn column - dat na twintig jaar huwelijk mijn ex-man en ik ons ineens los van elkaar een weg moesten banen, te midden van verdriet, woede, machteloosheid en frustratie. Tussen de voetbalcolumns en schoolreisverhalen door, regelden we het co-ouderschap en doorstonden we hele slechte mediators, tegenwerkende instanties en een hele nare vrouw bij de Woning Stichting Leusden, die haar macht omzette in onmenselijk gedrag. Terwijl ik gezellig schreef over menstruatiepijntjes, kapotte auto’s en hondenpoep begon ik samen met de kinderen aan een nieuwe fase in ons leven. Ik raakte verstrikt in nieuwe situaties, en ondervond dat sommige vrienden zich van me afkeerden, partij kozen, logen en kwaadspraken en genoten van mijn ellende. Hardrijden, vervelend winkelpersoneel en slechte fietspaden verdoezelden de strijd om het leven weer op de rails te krijgen. Omdat er vrienden waren die voor mij als het nodig was een bedje neerzetten in de tuin, kommetjes soep maakten en bij nacht en ontij klaar stonden, kon ik schrijven over de lente en over een tv-programma. Toen vijf jaar na de scheiding de vader van mijn kinderen doodging, de man waarmee ik toch twintig jaar samen was, schreef ik over het kleine leed en lastige telefonistes van de diverse organisaties. Ik had wel willen schrijven over heftige emoties, of over de hardheid van mensen, die mijn kinderen lieten vallen als een baksteen, mensen die mooie woorden spraken maar daarna nooit meer naar hen omkeken. Maar ik schreef in mijn column over dat het zo koud was voor de tijd van het jaar, en over de vuilnisman. Troost en steun maakten dat mogelijk. Ook kon ik weer schrijven over de vogeltjes in mijn tuin omdat de liefde kwam.

Over de kwetsbaarheid van kinderen, die zich soms geen raad wisten en het vechten om het gezin binnenboord te houden, wilde ik niet schrijven, evenmin over de epileptische aanval van mijn kind en de wurgende angst van verliezen. Maar ik meldde de aankoop van een supersonisch apparaat en een busritje. Tijdens de periode dat mijn vriend op het randje balanceerde, en ik in elke vezel pijn voelde, was ik ‘met vakantie’, en daarna waren er de columns over het eindexamen en de val van het kabinet.

Terwijl mijn moeder oud wordt en ik daar verdrietig over ben, familieleden wegblijven, er een ontslag te verwerken valt en er zorgen zijn voor de toekomst, schrijf ik deze column.

Het lijken afleidingsmanoeuvres voor het echte leven. Maar het zijn lichtpuntjes in donkere dagen. Ik hoop niet dat iemand zich beetgenomen voelt, maar ik schrijf de column dus vooral voor mezelf. Ik hoop wél dat het voor anderen ook iets van licht kan brengen.