Sproeivloeistof

Ik heb heel even met schaatsen in mijn handen gestaan: bij de Kringloopwinkel. Maar ik kon de verleiding met gemak weerstaan: ik ga niet schaatsen. Ik fietste zaterdag - ook dapper - langs het Zwanenwater, de vijver bij de Heiligenbergerweg en zag heel veel mensen op het ijs. Het was ijzig koud en ik had medelijden met al die kleumende kinderen, die stilzitten op hun sleetje, of die vaders en moeders die achter hun kroost aan moesten rennen. Maar het klonk allemaal wel blij.

Op zich heb ik niets tegen de winter. Ik hou alleen niet van kou en gedoe. Gedoe, bijvoorbeeld omdat er mensen zijn die hun auto ‘s voor dag en dauw starten, en dan vervolgens binnen gaan zitten wachten tot de auto warm is. Als ik door de straten fiets zie ik her en der hoe zwarte walmen de de lucht in worden gespuugd. Natuurlijk, onder het krabben draait die van mij ook wel, maar ik zie soms auto’s wel dertig minuten ronken. Ik probeer het autorijden te beperken. Maar met een tas of vier aan boodschappen wil ik de auto wel pakken. Zo ontdekte ik dat mijn voorlamp kapot was en mijn ruitenwissers totaal leeg waren. Nou zit het soms gewoon mee in het leven: bij de Lidl liep ik pardoes tegen enorme flessen van zes liter ruitensproeivloeistof aan. De handel van de motorkap vinden was een stuk moeilijker. Maar toen ik deze eindelijk had gevonden, gebeurde er niets. Of ik er nou aan trok. Of draaide. Of op sloeg: de motorkap bleef dicht. Voor de zekerheid voelde ik nog wel even of dat echt zo was: ik zag mezelf al scheuren door Leusden terwijl ineens de kap opensprong. Thuis aangekomen zag ik dat de kap toch open was gegaan. Ik had alleen aan de verkeerde kant staan trekken. De kap was gelukkig op een kiertje blijven zitten. Hoe ik bij de lamp moest komen was ook een lastige zaak. Ik reed naar de automaterialenwinkel en vroeg of de jongeman mij even wilde helpen. Maar dat kon niet. ,,Vanwege de aansprakelijkheid mogen wij het niet voor u doen’’, aldus de man. Gelukkig bood een vriend mij wel hulp én een lamp, wat natuurlijk helemaal handig was. Terwijl ik mijn wanten aan kon houden verwisselde hij mijn lamp. Mijn handen waren evengoed bevroren, niets helpt tegen deze kou. Maar gelukkig: het lijkt wat te gaan kwakkelen. Ik gun iedereen zijn toertocht, maar als het dan toch niet hard genoeg vriest, dan kan het net zo goed gewoon zomer worden. Dan gebruik ik die vijf en een halve liter ruitensproeivloeistof wel om mijn ramen te wassen.