Haantjes

Ik zou kunnen schrijven over het gevallen kabinet. Maar ik zou wel gek zijn. De politiek in onze gemeente was minstens zo spannend tijdens het lijsttrekkersdebat van Leusden. In een volle Korfzaal traden uitsluitend mannelijke politieke kopstukken aan. Dat de presentator zich meerdere malen vergiste en Woudenberg noemde in plaats van Achterveld, kwam goed uit voor een boze inspreker die vond dat Achterveld werd achtergesteld. Maar ja, als je het ook heel snel zegt dan krijg je vanzelf Achtergesteld. GroenLinks voorman Van der Horst kreeg mij met zijn verhalen over zonnepanelen en biovergisting niet over de streep, terwijl hij na afloop met een biertje in zijn hand het ineens wel duidelijk kon evrtellen. ChristenUnie/SGP man Overweg vond ik grillig. Nadat andere politici iets hadden gezegd deed hij ook nog snel een duit in het zakje, als een hond die in de enkels bijt van het vertrekkende bezoek. Hulde voor Van den Berg van Leusden 90, die niet wacht op het kabinet maar gewoon doorwerkt tot na zijn 70 ste. Alleen zijn opmerking over ‘een onderzoek instellen om te weten te komen waarop bezuinigd moet worden’ vond ik niet van deze tijd. We weten allemaal hoe duur de onderzoeken zijn die in opdracht van de gemeente Leusden worden uitgevoerd. Opvallend figuur was VVD-er Jansma, die na elke gevatte opmerking- en die waren er, eerlijk is eerlijk,- opgewonden de zaal in keek, op zoek naar een goedkeurende blik. Dat zijn twee trouwste fans voortijdig de zaal verlieten doet wel vermoeden dat er thuis uitentreuren geoefend is en dat ze de boodschap al kenden. CDA man Piersma rukte voortdurend de microfoon naar zich toe maar had wel vaak een goed verhaal. Hij keek meerdere malen trots de zaal in en werd af en toe bemoedigend toegezwaaid door partijgenoot Oskam.

D’66 er Roel Madiol moest niet de zaal, niet de stellingen, niet de presentator maar zijn collega’s op het podium bestrijden. Want die zaten hem behoorlijk op zijn huid. Dat kon niet verhelen dat Madiol goed uit zijn woorden kwam, zonder als een haantje mee te kraaien. Ook rode haan Salverda hield duidelijk niet van het ‘hanengedrag’, maar kwam daardoor weer bijna niet aan bod.

Voor de zwevende kiezer was het een prachtige avond: veel te zien, horen.

Als alle politici zich ook na 3 maart zo laten horen, zo vaak te zien zijn in het dorp en zoveel ingezonden brieven schrijven dan ben ik helemaal overtuigd.