Column Peter Sneep: ‘Ik was vergeten dat er ook mensen in de tram kunnen zitten’

Nieuwe bril

Heerlijk! Ik heb sinds Goede Vrijdag een nieuwe bril. Er zaten zoveel krassen op de glazen van de oude, dat ik door een waas keek. Dat was niet fijn bij het lezen van muziekboeken op de lessenaar van piano en orgel en bij het beeldscherm van mijn laptop. Steeds vaker zette ik mijn bril af, met als gevolg dat ik ‘m ook vaak kwijt was. Maar naar je bril zoeken als je die niet op hebt, is uiteraard erg lastig. Dat weet ik nog van mijn moeder, die na heel lang zoeken haar bril terug vond in het vriesvak van de koelkast. Ze had hem afgedaan om de kleine lettertjes op een etiket te lezen.

Ik zat nog op de lagere school toen ik mijn eerste bril kreeg. Daar moest ik erg aan wennen, ook al was ik blij dat ik weer kon lezen wat de meester op het bord schreef. Vaak deed ik mijn bril af, omdat ik alles zo scherp eruit vond zien. Daardoor is het een paar keer gebeurd dat ik er thuis na schooltijd achter kwam dat mijn bril op school was blijven logeren.

Die eerste bril kochten we bij optiek Van Leeuwen. Bij het afrekenen moest ik mijn naam noemen voor op de rekening. De jonge vrouw die ons had geholpen keek verrast op. ,,Ik ken ook een Peter Sneep”, zei ze. ,,Die zit bij ons in de kerk in Vlaardingen. Vele jaren later kreeg ik uitgerekend van die naamgenoot autorijles. Maar dat is een ander verhaal.” 

Na verloop van tijd waren mijn ogen verder achteruit gegaan en moest ik sterkere glazen. Ik weet nog dat ik met een nieuwe bril het kerkblad ging bezorgen en dat ik, fietsend op de Mathenesserweg in Rotterdam, kon zien dat er mensen in de tram zaten. Ik was vergeten dat dat kon.

Behalve die eerste heb ik al mijn elf oude brillen bewaard. Ter gelegenheid van mijn nieuwe montuur heb ik ze tevoorschijn gehaald en opgezet. Allemaal herinneringen borrelden naar boven. Ik kocht bijvoorbeeld een kekke bril in Heerde, omdat de opticien daar bevriend was met goede vrienden van mij.

En dat superkleine brilletje met ovale glazen dat ik kocht in de Krommestraat in Amersfoort. Het was het eerste montuur dat ik zag toen ik binnenkwam en ik was er meteen verliefd op. ,,Deze wordt het”, zei ik tegen de winkelier. ,,Hoef je niet verder te kijken?”, vroeg hij verrast. Ik was nog geen dertig seconden binnen, maar ik was verliefd op het eerste gezicht. ,,Dat heb ik nog nooit meegemaakt!” riep de man.

Een andere bril liet ik in Canada vallen, waarbij beide glazen braken. Een opticien in Langley (BC) reconstrueerde de sterkte van de glazen en zette er nieuwe in. Wat het kostte, vroeg ik de aardige man. Niets! ,,De rompslomp met internationale verzekeringen kost me tien keer zoveel tijd dan de twee uur die ik voor jou heb gewerkt. In die tijd kan ik veel meer geld verdienen met mijn gewone werk”, zei de opticien. Ik heb hem een dikke fooi gegeven. Dat hoefde niet, vond hij. ,,Geef maar aan je kinderen”, zei ik. Die had hij. Dat had ik zonder bril scherp gezien.

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com

Meer columns van Peter Sneep vind je hier.