Column Peter Sneep: ‘Grappig dat veel Leusdenaren de plattegrond van de vorige winkel in hun hoofd hadden’

Dwaalwinkel

,,De C1000 komt terug op De Hamershof’’, riep onze veertienjarige dochter door de telefoon. Het schalde in mijn oor. Ze is dol op winkels en op kopen. ,,Het nieuwe bord hangt al op de winkel.’’ Ze had het van de moeder van haar beste vriendin gehoord en die had het zelf gezien.

Ik wist wel dat er een supermarkt in ons winkelcentrum wegens verbouwing tijdelijk dicht was, maar over de naamsverandering had ik niets gehoord. Die avond ben ik dus maar eens gaan kijken. Ik had al gauw door wat er aan de hand was. In het winkelpand had ooit een C1000 gezeten. Bij het strippen van het winkelpand was de nieuwe naam van de gevel gehaald en was het gele bord met de oude naam tevoorschijn gekomen. Het bord zag er gehavend uit. Er stond bij nader inzien geen C1000, maar C100. Eén nul was al gesloopt.

De verbouwing is achter de rug en we kunnen de winkel weer in. Ik ben verbijsterd als ik voor het eerst binnenkom. Het is magisch mooi. De inrichting is zo totaal veranderd, dat ik niets meer herken. Nou ja, bijna niets, want alleen de zuivelhoek komt me enigszins bekend voor.

Ik had het idee dat ik een winkel in Duitsland of België binnenstapte. Het volslagen niet weten, maar dan nog erger, want je bent op een plek waar je tot voor kort wel alles wist. Er zijn twee nieuwe ingangen op plaatsen waar vroeger geen ingang was. Je kunt naar buiten kijken op plekken waar vroeger geen ramen waren. Door zo’n nieuw raam zie ik nu opeens mensen in de onderdoorgang tussen ’t Plein en theater De Tuin lopen, terwijl ik helemaal geen idee had dat ik aan die kant van de winkel was beland.

Gangpaden lopen nu haaks op de paden die er vroeger waren. Het is een grappige gedachte dat heel veel Leusdenaren allemaal de plattegrond van deze winkel in hun hoofd hadden. En dat al deze mensen nu gezamenlijk gedesoriënteerd zijn en opnieuw moeten gaan zoeken waar alles ligt. Steeds maar de paden door, de schappen doorzoeken, je ogen laten dwalen. Niets kan meer op de automatische piloot. Even snel boodschappen doen, is er voorlopig niet bij.

Dochter en ik gingen er ’s avonds noedels kopen, omdat onze zoon daar trek in had. We vonden maaltijdnoedels, maar wij zochten het tussendoortje. Dat konden we niet vinden. We hadden het natuurlijk aan het winkelpersoneel kunnen vragen. Maar dit is mijn ervaringskennis: je moet het zelf zoeken en vinden, dan onthoud je het best waar iets ligt.

We vonden spullen die we niet nodig hadden, zoals gevuld speculaas en marsepein. Toch legden we een zak kruidnoten in het winkelmandje. En toen opeens zagen we de tussendoortjesnoedels liggen, bij de tussendoortjes. Logisch. Dat onthouden we nu.

Ondertussen ben ik ook voor de tweede keer in deze winkel geweest. De eerste dingen komen me al bekend voor. De magie is er dus al een beetje af. 

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com