Column Marco Bosmans: ‘Liefde en troost in overvloed en dat doet goed, inmiddels al 500 dagen’

Knipoogje: Slingers

De diagnose ALS dompelde mijn leven begin vorig jaar in rouw, ik schreef er eerder over. Pikdonkere wolken na 56 jaar zonneschijn. Verdriet, ongeloof en machteloosheid maakten zich van mij meester. En niet alleen van mij, want dit noodlot trof (en treft) het hele gezin.

Sinds die zwarte dag laten lieve berichtjes onze bus en mijn box onophoudelijk klepperen. Het zijn harten onder de riem, net als de casinotosti’s en gembertheetjes die ik deel in mijn stamkroeg. Het kost stamkroeghouder Lex wekelijks een doos rietjes, maar vooruit. Kortom, liefde en troost in overvloed en dat doet goed, inmiddels al 500 dagen.

De goeddoening neemt de ziekte echter niet weg. Ik ben ongeneeslijk en lever wekelijks in, punt. Die bittere pil valt, met of zonder rietje, nog altijd slecht te slikken. Toch is er vooruitgang te melden, beste lezers, al zijn het spaarzame sprankjes. Zo zie ik soms een zonnestraal door de donkere wolken prikken en vind ik troost in gelukjes, vooral door nu te leven. Om met Freek Rikkerink te spreken: ‘Ik dacht altijd dat het leven zich in de toekomst afspeelde.’

Ook al is mijn glas tegenwoordig halfleeg, ik slurp tot de laatste druppel. Met de focus op vandaag lukt het mij nu bijvoorbeeld ook om verjaardagen te vieren. Het ‘Lang zal ze leven’ krijg ik mijn strot nog niet zo eenvoudig uit, maar de slagroompunt laat ik me niet ontnemen. Dit zijn levenslessen die ik de laatste weken meekreeg van Madelief, Tycho, Loraine, Marit, Koen en Nicole; hoofdrolspelers in het tv-programma Over mijn lijk. Tja, ben je net lekker aan het leven, hoor je dat je dood gaat. Die afschuwelijke werkelijkheid werd door deze jonge mensen omgezet in levenslust – dwars door hun pijn en tranen heen. Bewonderenswaardig!

Met diezelfde veerkracht wist de eerdergenoemde zanger Freek, bekend van Suzan, zich weer op een podium te hijsen. Ook hij kreeg vorig jaar een doodsvonnis, maar zijn fans tilden hem op. Afgelopen zondag was ik getuige van hun slotconcert in Gelredome. Heel even deelden Freek en ik onze strijd als lotgenoten, heel even leefden we nu, heel even brandden er lichtjes. Voor hem, maar ook een beetje voor mij.

‘Ik beloof: ik laat de lichten aan, dan voelt het donker niet zo zwaar. Ik hoop dat je jezelf weet terug te vinden. Ik geloof dat soms de dingen gaan, zoals ze in de sterren staan. Misschien moet al het mooie nog beginnen…’

Vol van bewondering reden we retour Leusden, mijn getuigenis op het netvlies. Er stonden vechters in het stadion; bang voor de dood, maar het leven vierend. Toeval of niet, die moraal vond zijn weerslag bij thuiskomst. Buren hadden de straat opgefleurd met flapperende oranjevlaggetjes. Ik schat zo’n 500, voor 500 voorbije dagen. Maar vooral voor nu, om het leven (en het voetbal) te vieren. Dankjewel Suzan & Freek, dankjewel buurtjes.

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl

Meer Knipoogjes van Marco Bosmans vind je hier.