Column Peter Sneep: ‘Ik vind dat Leusden er juist ongesnoeid het mooist uitziet’

Column: Herfstgeluiden

Een nieuwe herfst en een nieuw geluid. Elk seizoen klinkt anders. Maandag begon de astronomische herfst en meteen was het raak, zoals elk jaar in september. ’s Ochtends na het ontbijt was er voor ons huis een hoop lawaai. Een man was op het gras de kantjes van het gras rond speeltoestellen, de picknicktafel en bomen aan het trimmen. Langs het veld reed een wagen met een draaiende borstel voorop, die het (on)kruid tussen de klinkers vandaan schraapte. Gisterochtend kwam dat wagentje nogmaals de straat schrobben.

Vanuit de verte hoor ik nu het geluid van bladblazers dichterbij komen. Mannen zijn bezig het schraapsel bij elkaar te waaien. En nu komt een veegwagentje langs om zand en kruid in te slikken.

Sinds begin september zijn er al mensen in hoogwerkers bezig met gezaag en gesnoei in de bomen. De takken worden met veel lawaai vermalen in een shredder en in een aanhangwagen van een trekker gespoten. Van mij hoeft het niet.

Een paar jaar terug schreef ik hier ook al een keer over, wat me op een ingezonden brief in de Leusder Krant opleverde. Een aardige meneer van D66 vond dat door flink snoeien in de herfst Leusden er de rest van het jaar weer mooi uitziet. Maar ik vind dat Leusden er juist ongesnoeid het mooist uitziet. Een politicus moet toch weten dat niet iedereen dezelfde mening heeft.

Ik begrijp best dat fiets- en voetpaden niet moeten dichtgroeien, omdat je er anders niet meer langs kan. Ik begrijp ook dat dode takken uit de bomen moeten vanwege de verkeersveiligheid. Een vallende tak kan voor gevaarlijke situaties op de weg zorgen. Maar voor de rest pleit ik voor terughoudendheid.

Wat ik wel heel erg leuk vind, is dat deze herfst de bosuilen weer van zich laat horen. Bijna elke nacht horen we ze. Man en vrouw, oehoehoehoeoe en kewik! Prachtig. Acht jaar geleden kwamen we hier wonen en toen hoorden we de uilen ook, totdat ze op oudejaarsavond door het vuurwerk voorgoed vertrokken. Nu zijn ze opeens weer terug. Ik hoop dat ze de komende jaarwisseling ons zinloze geknal weten te trotseren.

Het mooiste herfsttafereel zag ik zondag toen ik naar Amersfoort liep. Langs de Asschatterweg zat een meisje van een jaar of acht met haar billen op de treeplank van haar step. Ze raapte eikels en andere herfstzaden op uit het gras langs het fietspad en stopte die in een plastic zak. Met haar voeten schoof ze de step voetje voor voetje over het asfalt naar voren, zodat ze niet telkens hoefde te bukken en kon blijven doorrapen. Als kind raapte ik tassen vol kastanjes op. Prachtige glanzende dingen. Elke herfst denk ik daar met weemoed aan terug. Kastanjes en eikels rapen is eigenlijk zinloos en toch word je er bijzonder gelukkig van.

En het maakt geen geluid.

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com

Meer columns van Peter Sneep vind je hier.