Column Marco Bosmans: ‘Hier is taal ook mijn ding, maar vanuit een bescheiden en lokaal perspectief’

Knipoogje: Woordwaarde

Twee zieke columnisten worstelen zich langs de kantlijnen van hun krant. Zegt de één tegen de ander: “Laatste woo..?”

De dood van Paulien Cornelisse (50) leek vorige week een zaak van nationale rouw. Het zal de parasociale BN’er-relatie zijn. In onze dorpskrant heeft ze echter niets te zoeken. Niet van hier, vandaar. Toch waag ik het erop, zonder in haar licht te willen staan. De cabaretier, presentator en schrijver liet zich in mijn Knipoogje namelijk wel degelijk gelden, zonder dat u het wist. Paulien en ik deelden de liefde voor taal en in die gemeenschap vond ik geregeld mijn inspiratie. Nee, van mijn pen bleef ze af en ook van overschrijven wilde ik niet weten. Zo bleef mijn handschrift mijn handschrift.

Vanuit die liefde voor taal leerde zij mij vooral kijken én luisteren. Of ze nou op het podium stond of in een juryzetel zat, haar woord kwam binnen. Paulien had een groot talent voor verwondering en verstond de schrijverskunst om de gewoonste praat tegen het licht te houden en te deconstrueren. Van het klinker-zuchtwoord ‘hèhè’ tot de meest gebruikte kantoor- en supermarktclichés.

Die eigenzinnige blik en het fanatisme van Paulien maakten haar tot een geliefd bestsellerauteur, populaire tv-verschijning en vaste waarde op de voorpagina van de Volkskrant. Respect! Daarbij vergeleken ben ik een kleine krabbelaar, die zich met Knipoogjes heeft verstopt op pagina drie van de Leusder Krant. Hier is taal ook mijn ding, maar vanuit een bescheiden en lokaal perspectief. Zo heb ik me met de nodige pretletters wel eens verwonderd over foute straatnaamborden (Groenezoom, Lusidinahof), schuursponsen die zelden in een schuur gebruikt worden en de herkomst van het woord raaskallen. Het is, ondanks het schrijfgenoegen, kruimelwerk. Of confetti, zoals een blije lezer mij eens terug fluisterde.

Los van het feit dat Paulien en ik onze vrolijke pennen doopten/dopen in dezelfde inkt, speelt voor mij persoonlijk nog een confrontatie. Ook zij was ziek en wilde koste wat kost haar stukjes blijven leveren, tot haar laatste zucht. Twee columnisten, één missie: Wie schrijft die blijft. Let wel, dit is de schrijver niet gegeven, maar zijn schrijfwerk.

Het vroege levenseinde bij haar kanker en mijn ALS mag dan bitter zijn, die nalatenschap is troostrijk. Van mijn hand tenminste 418 Knipoogjes, terwijl Paulien het land spiegelt in zijn eigen volkstaal, ter lering en vermaak. Daar kunnen we gelukkig nog heel lang op teren. Verwonder u!

In mijn boekenkast moest de Dikke Van Dale vorige week een plank afdalen voor de werken van Paulien, ook wel de Slimme, Leuke en Virtuoze Cornelisse genoemd. En op plank drie het kinderboek dat ik eens schreef. Noem het toeval, maar dat boek begint met het slotwoord van Pauliens laatste column: lanterfanten. Dat moet pure taalliefde zijn.

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl

Meer Knipoogjes van Marco Bosmans vind je hier.