Bespottelijk

Het jachtseizoen is geopend! Verwacht hier nu geen wildrelaas over angstige Bambi-ogen of een heerlijk fazantrecept, nee, ik doel op de wolvenjacht en het schieten van een wolvenfoto, voor de goede orde. Zo’n vier jaar nadat de eerste wolf in Nederland zich vestigde op de Veluwe, lijkt het roofdier namelijk ook onze regio te hebben bezocht. Het regent sinds kort namelijk belletjes en mailtjes van wolvenspotters bij het faunameldpunt van de provincie Utrecht.

Al wandelend langs de groene rafelranden van Leusden flitste het mogelijke wolventreffen deze week wel even door mijn hoofd. Dat je in de avondschemering ineens oog in oog staat met anderhalve meter roofdier. Help! ‘Maak je breed, kijk hem aan en geef intimiderende commando’s, zoals je bij je hond zou doen,’ adviseert mijn goede dierentuinvriend Marjo. Breed maken kost me tegenwoordig (helaas) geen moeite meer, maar commanderen wordt lastig. Immers, huishond Jochie is zelden onder de indruk van mijn intimidatie. Mevrouw Bosmans nog minder.

Ach, aangezien een dergelijke ontmoeting in Leusden net zo kansrijk is als het winnen van de loterij, duld ik niets te vrezen. En voort gaat de wandeling langs de Asschatterweg, waar ik in de bocht een rood gekapte, jonge dame passeer. ‘Dag meneer.’ In haar mandje wat lekkers voor haar oma in zorgcentrum St. Joseph. Hoe schattig. Ze zou zo graag nog wat bloemen plukken in het weiland, maar ik adviseer haar vooral op het pad te blijven.

Niet veel later treffen mijn wandelmaatje en ik geitenboer Martijn van De Nieuwe Riet in paniekerige staat turend in de berm. Boer, zoek je een vrouw? Nee, hij was zeven geitjes kwijt en had inmiddels overal gezocht. Nou weet ik dat geitenlammeren hun veilige nest zelden zullen verlaten, dus de drukke weg leek mij niet de juiste zoekplaats. Heb je al in de klok gekeken, Martijn? En weg is de boer.

Over de klok gesproken. Het is vijf voor tien over half vier, dus een uitstekend vijf-in-de-klok-momentje voor een opfrisser bij De Roskam. We toosten met Italiaanse bubbels en verslikken ons in de eerste slok, wanneer er gegil klinkt bij de buren. Het is 3.0-zuster Klivia, die het zorgcentrum uit komt rennen. Ze riep iets over een grommende bewoner met grote oren, grote ogen en grote tanden, dus toen wisten wij wel hoe laat het was. Bijna 4 uur, inderdaad.

Snel het glas leeggemaakt, het meldpunt gebeld en vervolgens met intimiderende geluiden het zorgcentrum in. Verdraaid, ook wij spotten een wolf! Eentje met maagproblemen zo te zien, want na wat geburb spuugde onze wolf in nachtjapon spontaan een complete oma, een jonge dame met rieten mand en zeven kleine geitjes op.

De wolf is weer vrij, de geitjes zijn zaterdag te zien tijdens Open Stal en ik maak me op voor die andere wederopstanding uit dat andere boek. Passievolle dagen gewenst.

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl