Bandenwissel

In de kerstvakantie moest ik naar de garage voor een bandenwissel. Maar als we nooit meer winterweer hebben, heeft het gepruts met zomer- en winterbanden dan nog wel zin? Het uitje naar de garage herinnerde me aan een hilarische bandenwissel acht jaar geleden, toen we nog in de binnenstad van Amersfoort woonden.

Ik had op een zonnige maandag halverwege de middag een afspraak bij Kwikfit gemaakt om de dag erna om 11.00 uur de winterbanden onder onze Citroën C1 te laten zetten. Dat verliep niet helemaal vlekkeloos.

Eerste tegenslag: Er staat op dinsdagochtend een grote donkerblauwe bestelbus bijna pal voor onze garage. Ik ben daarom bang dat ik onze auto er niet uit kan krijgen. Het gebeurt wel vaker dat mensen even hun auto neerzetten om snel een boodschap in de stad te doen. Maar gelukkig, na enig behoedzaam steekwerk krijg ik de auto uit onze garage. Vervolgens puzzel ik de banden in de auto rond kinderzitjes en kinderen.

Het mag een klein wonder heten, maar we zijn ondanks de eerste tegenslag precies op de afgesproken tijd bij Kwikfit. ,,Goedemorgen’’, zegt de meneer achter de balie. ,,U moet meneer Hilboezen zijn, u komt voor de bandenwissel.’’ Ik vertel hem dat het net even iets anders zit. ,,Ik ben Peter Sneep’’, leg ik vrolijk uit, maar ik kom wel voor de winterbanden. Stiekem vind ik Hilboezen wel een hele mooie naam, maar ik heet nu eenmaal anders.

De man snuffelt in zijn computer. Tweede tegenslag. ,,U had niet vandaag, maar gisterochtend om 11.00 uur moeten komen, meneer Smeep’’, zegt hij. 

Ik ben onthutst en ik besluit daarom maar niets te zeggen van het feit dat de man mijn achternaam verkeerd uitspreekt. ,,Dat kan niet’, stamel ik en ik voel dat ik het warm krijg. ,,Want ik heb de afspraak gistermiddag pas gemaakt.’’

Een collega komt erbij. ,,We kunnen in de computer zien wanneer u de afspraak heeft gemaakt’’, zegt ze sussend en argwanend tegelijk.

De Kwikfitcomputer bewijst dat ik gelukkig nog niet seniel ben geworden. Ik lever tevreden mijn autosleutel in en ga met de kinderen naar huis, slechts vijf minuten lopen.

Bij ons huis aangekomen, zie tot mijn genoegen dat twee parkeerwachten de blauwe bestelbus voor onze garage een bekeuring geven. Derde tegenslag, maar deze keer niet voor mij. Uit ons portiek komen twee mannen gerend die woedend in discussie gaan met de ordehandhavers. Maar de dienaren van de wet zijn onverstoorbaar.

Als ik een uur later de auto ophaal, ben ik eventjes bang dat onze banden onder de auto van meneer Hilboezen zitten. Maar die had natuurlijk morgen pas een afspraak. Of gisteren.

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com.