‘Zal ik je helpen of doe je het liever zelf?’

LEUSDEN/AMERSFOORT In het kader van de serie ‘de vele gezichten van dementie’ ontmoeten wij Liesbeth die ondanks geheugenproblemen zelfstandig kan blijven wonen in een Amersfoortse woongroep. We spreken Liesbeth op haar ‘oudejaarsdag’, zoals ze zelf aangeeft. De dag na ons gesprek wordt ze negentig jaar. 

De eerste tekenen van haar verjaardag zijn al zichtbaar in de vorm van kaarten op de deurmat en een aantal boeketten met voorjaarsbloemen op tafel. Haar verjaardag wordt in de woongroep gevierd en aanstaande zondagmiddag komt haar familie, bestaande uit twee dochters met aanhang en kleinkinderen, om het gezamenlijk te vieren.

Liesbeth hoort bij de groep eerste bewoners van een openbare woongroep in de wijk Kattenbroek in Amersfoort, door de jongere bewoners de starters of pioniers genoemd. De minimale leeftijd om bij de woongroep te komen is 55 jaar met een maximum van 69 jaar. Op deze manier wordt er een mooie combinatie van ‘jong’ en oud door elkaar gerealiseerd. Haar woning binnenlopend vallen de vele klokken in huis op. Op haar rollator, op tafel, bij de bank, vanuit elke hoek is de tijd zichtbaar. ,,Een horloge heb ik niet, maar ik wil de tijd wel steeds weten”, is de verklaring van Liesbeth. Zo heeft ze ook een digitaal lijstje met vermelding van dag, datum en dagdeel. 

Lees hier ook de andere delen in de reeks.

Ik hoef geen enkele rekening meer te betalen, grapt de bijna negentigjarige

Op een tafel ligt haar agenda open. ,,Iedereen die een afspraak met mij wil maken, kijkt gewoon in mijn agenda en noteert de afspraak waar het kan.” De lijst met activiteiten van de woongroep hangen op ooghoogte naast de keukeningang. Door dit soort kleinigheidjes zorgt Liesbeth er voor dat ze alles zelf nog goed kan organiseren. Buurvrouw Ellie Kuper, is als ‘vertrouwd gezicht’ bij het gesprek aanwezig, complimenteert haar over haar zelfstandigheid. Liesbeth vertelt dat zij het niet fijn vindt, wanneer haar iets ongevraagd uit handen wordt genomen. Als het nodig is, vraagt zij zeker hulp aan de woongroepleden en ook Kuper komt geregeld langs bij Liesbeth met de vraag: ‘Zal ik je helpen of doe je het liever zelf?’

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

De lijst met activiteiten van de woongroep hangen op ooghoogte naast de keukeningang. Door dit soort kleinigheidjes zorgt Liesbeth er voor dat ze alles zelf nog goed kan organiseren. - Foto: Mariska Stehouwer

OUDER WORDEN Fotolijstjes met foto’s van vroeger staan op tafel dat gebruikt wordt als bureautje. Pen, papier en haar adresboekje liggen klaar om een kaart te schijven voor een bekende. Het adresboekje staat nog vol adressen, maar veel personen zijn er inmiddels niet meer, aldus Liesbeth. Dat is één van de nadelen van ouder worden. Op de vraag wat ze verder nog merkt van het ouder worden, volgt de opmerking dat alles langzamer gaat. ,,Maar ook moet ik er voor zorgen dat ik goed rechtop blijf lopen, want ik wil niet krom worden. En over de geheugenproblemen, daar gaan we het niet over hebben.”

Deze veilige omgeving zorgt ervoor dat bewoners met geheugenproblemen langer zelfstandig zouden kunnen blijven wonen

GEZAMENLIJKHEID IS FIJN De twee dochters van Liesbeth wonen beiden een flink aantal kilometers weg. De oudste zorgt voor de financiën. ,,Ik hoef geen enkele rekening meer te betalen,” grapt de bijna negentigjarige. ,,Maar ook gaat ze wel mee naar doktersbezoekjes en de jongste verzint altijd leuke dingen om met mij te doen.” Door de afstand kan dat helaas niet wekelijks en daardoor zijn de activiteiten in de woongroep heel prettig. De gezamenlijkheid is fijn. Hier heeft men aandacht voor elkaar maar toch zonder een verplicht karakter. Je hoeft niets, maar wanneer je dat wilt, zoek je de gezelligheid op.”

VEILIGE OMGEVING Kuper geeft aan dat deze veilige omgeving ervoor zorgt dat bijvoorbeeld bewoners met geheugenproblemen langer zelfstandig zouden kunnen blijven wonen doordat je elkaar, naast professionele (thuis)zorg, toch een beetje in het oog houdt. ,,De beschermde omgeving van de woongroep, bestaande uit vijfentwintig woningen, zorgt ervoor dat men, bijna automatisch, aandacht heeft voor elkaar. Een praatje met één van de bewoners is er dagelijks of je ontmoet elkaar bij de koffie, een glaasje of een activiteit.”

Mocht een bewoner echter heel veel zorg nodig gaan hebben, dan is helaas een verhuizing naar een zorgcentrum onvermijdelijk. ,,Liesbeth heeft alles voor zichzelf goed geordend en georganiseerd en met al haar eigen handigheidjes én het contact met de buren, gaat het zelfstandig wonen hier prima. Een woongroep is echt een vorm van wonen die, vooral wanneer je wat ouder wordt, heel prettig kan zijn. Je zit immers allemaal in dezelfde levensfase.”

Dit artikel maakt deel uit van de serie artikelen om ‘De vele gezichten van dementie’ in beeld te brengen met als doel om in Leusden meer kennis en begrip te creëren over dementie en de gevolgen hiervan. Wilt u ook uw verhaal vertellen samen met een partner of familielid met dementie dan kunt u zich voor meer informatie wenden tot Ellie Kuper, coördinator van het project. Via het mailadres kuperkat@casema.nl of 06-20550053 is zij bereikbaar.

door Mariska Stehouwer

(Uit privacy-overwegingen vermeldden we in dit uitzonderlijke geval de achternaam van de geïnterviewde niet, red.)