Achtervelder Chris Hanou: ‘Als je samen bent is het anders’

LEUSDEN Zestien jaar geleden kwam Chris Hanou met zijn vrouw Ursula in Achterveld wonen. De laatste jaren woont hij alleen. Zijn kinderen van in de zestig wonen elders in het land en leiden hun eigen leven. Aan de keukentafel vertelt Hanou over hoe hij het rooit, zelf en met hulp van anderen en de gemakken in het dorp Achterveld.

Hanou is geen liefhebber van koken. ,,Wat dat betreft heb ik twee linker handen. Van mijn vrouw mocht ik niet in de keuken komen. Toen zij vier jaar geleden naar zorgcentrum Lisadunahof ging, at ik vooral diepvriesmaaltijden. Zo uit de magnetron, met een bord op schoot voor het ‘kassie’. Een tijdje kreeg ik warme maaltijden thuis bezorgd ergens tussen 17.00 en 19.00 uur. Als het aan de late kant was, stierf ik al van de honger. Nee, zo in je eentje eten vond ik heel ongezellig.’’

Nu eet Hanou lekker warm buiten de deur met anderen. ,,Eens in de week eet ik bij dorpsvereniging DAVA. Vrijwilligers koken daar vers voor twaalf personen. Af en toe eet ik mee met Samen aan Tafel, ook van DAVA. Twee vrijwilligers koken dan bij een van hen thuis voor een groepje mensen uit het dorp. Iedereen kan aanschuiven. Toch ben ik vaak de enige man: veel andere mannen kaarten ’s avonds met een vriendenclubje en zijn dus al onder de pannen.’’

Verhalen van het dorp
In de gemeente Leusden zien mensen naar elkaar om en staan ze voor elkaar klaar. Zo zorgen ze ervoor dat iedereen kan meedoen. Dat geldt ook voor ouderen en mensen die zorg nodig hebben. Daarvan zijn vele voorbeelden, die het waard zijn om te delen. De serie Verhalen uit het dorp geeft een beeld van hoe inwoners van Achterveld en Stoutenburg zelf en samen met vrijwilligers en professionals invulling geven aan zorg en welzijn. Deze serie is tot stand gekomen met subsidie van het Ministerie van VWS in het kader van ‘Langer Zelfstandig Thuis Wonen’.

De andere dagen schuift Hanou aan tafel bij Huize Sint Joseph. Op de inspiratiemarkt ‘We doen het samen in Achterveld’ las hij een foldertje van Beweging 3.0. Daarin stond dat ook als je niet in dit woonzorgcentrum woont, je welkom bent om te komen eten. ,,Alleenstaande mannen zoals ik maken daar dankbaar gebruik van. Met een vast gezelschap aan onze vaste tafel is het een gezellige boel.’’

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

‘Ik weet hoe belangrijk het is om contact te maken en om je wat aan te passen.’ - Foto: Ruby Beltman/Tjeplok

VOLLE AGENDA

Vroeger deden Hanou en zijn vrouw aan yoga en meditatie. Ook trokken ze eropuit met de caravan binnen en buiten Europa. Nu haalt Hanou zijn beweging vooral uit de tuin. ,,Het onderhoud doe ik nog altijd zelf. Er staan wel honderd bomen, planten en bloemen in. Daar komen veel vogels op af. Prachtig vind ik dat. Mensen groeten me als ik in de tuin bezig ben. Voor sommigen ben ik ‘die meneer van die mooie bloementuin’.’’

Zijn agenda is zelden leeg. Af en toe leent Hanou een legpuzzel van DAVA en speelt hij bingo in cultureel centrum De Moespot. Door de ziekte van zijn vrouw is hij zes jaar niet echt weggeweest. Nu gaat hij eropuit met de Zonnebloem, bijvoorbeeld naar de zandsculpturen in Garderen, en op vaarvakantie. ,,Dat was leuk, maar ook wennen. De regel van de Zonnebloem is dat je uit de bus of van de boot altijd samen met een vrijwilliger bent. Ik ben juist gewend om alleen te zijn. Mensen schrokken dan ook, toen ik in mijn eentje de bossen was ingegaan. Ik heb beloofd dat ik dat nooit meer zal doen,’’ zegt Hanou met pretoogjes. In alle ernst: ,,Petje af voor alle vrijwilligers van de Zonnebloem! Ze houden mensen gezelschap en zorgen ook nog eens voor wat verder allemaal moet gebeuren.’’

Met een vast gezelschap aan onze vaste tafel is het een gezellige boel

Van jeu de boule is het lang niet gekomen. Veel tijd ging op aan de mantelzorg en bezoek aan zijn vrouw. Hanou: ,,Op haar uitvaart vorig jaar kwamen vrienden van de jeu de boule-vereniging. Dat deed me goed. Ik ben van plan het spel weer op te pakken.’’

HULP THUIS

Hanou doet het liefst zoveel mogelijk zelf en redt zich goed, met hier en daar wat hulp. ,,Eens in de week krijg ik twee uur hulp thuis. Winny maakt dan de keuken, badkamer en vloer schoon. Dat is geregeld via Lariks welzijn en zorg. Met een handstofzuigertje houd ik de rest bij. De traplift is gekomen voor mijn vrouw. Die gebruik ik nu ’s ochtends en ’s avonds. Tussendoor neem ik de trap, om het traplopen niet te verleren.’’

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

‘Iedereen kent en groet elkaar. Met de buurt hebben we een Whatsapp-groep. Naast berichtjes als ‘Onze kat is kwijt’ stellen nieuwe buren zich via deze app voor. Als je elkaar dan tegenkomt, maak je nog makkelijker een praatje.’ - Foto: Ruby Beltman/Tjeplok

Een tijdje terug had Hanou longontsteking. Hij vertelt: ,,Ik spartelde als een konijntje dat werd opgehangen, zo erg had ik het. Het was vrijdagnacht. Ik lag boven in bed en mijn telefoon beneden. Het is me uiteindelijk gelukt om de huisartsenpost te bellen. Beter was geweest om 112 te bellen, want de huisarts stuurde me direct door naar de spoedeisende hulp in het ziekenhuis. Daar hebben ze me een week gehouden.’’

Met een verzameling medicijndoosjes kwam hij weer thuis. ,,M’n medicijnen geeft de apotheek van De Heelkom nu in een baxterrol. Dat is een streng kleine zakjes met je pillen. Op elk zakje staat de datum en het tijdstip, waarop je die moet innemen. Roelande Snapper, wijkverpleegkundige van Beweging 3.0, komt voorlopig af en toe langs om te checken hoe het met me gaat.’’

Mensen schrokken toen ik in mijn eentje de bossen was ingegaan. Met pretoogjes: Ik heb beloofd dat ik dat nooit meer zal doen

HULP IN DE BUURT

Ook de hulp van buren waardeert Hanou erg. ,,In mijn leven ben ik negen keer verhuisd. Vanuit ‘t Gooi naar Amsterdam, via dorpen als Volendam en Maarsbergen naar Hoevelaken en uiteindelijk Achterveld. Ik weet hoe belangrijk het is om contact te maken en om je wat aan te passen. We kwamen hier als ‘vreemden’, als niet-Achtervelders. Direct hebben we kennisgemaakt met de mensen in de buurt.’’

,,Iedereen kent en groet elkaar. Met de buurt hebben we een Whatsapp-groep. Naast berichtjes als ‘Onze kat is kwijt’ stellen nieuwe buren zich via deze app voor. Als je elkaar dan tegenkomt, maak je nog makkelijker een praatje.’’ Hanou geeft nog een mooi voorbeeld van het gebruik van de buurt-app. ,,Afgelopen winter had het flink gesneeuwd en was het een paar dagen glad. Via de buurt-app kwam toen twee keer de vraag wie boodschappen nodig had. Hoe attent is dat? Van dat aanbod heb ik een keer gebruik gemaakt, want ik zat zonder brood en beleg.’’

Hanou vindt het prettig dat buurtgenoten naar hem omkijken. ,,Toen ik hier alleen kwam te wonen, heb ik buren gevraagd of zij een beetje op me willen letten. Heel simpel door te kijken of de gordijnen open zijn. Zitten die nog dicht? Dan kijken ze even om de hoek of alles oké is. Ook deel ik de krant met de buren en zo zien we elkaar elke dag even. Dat voelt goed en vertrouwd.’’