Column Peter Sneep: ‘Kleine dingen zijn het saamhorigheidscement voor een wijk’

Buren

We wonen aan een grasveld met een rode glijbaan. Aan allebei de kanten van ons huis hebben we leuke buren. Dat is fijn als je zo dicht bij elkaar woont. Twee weken geleden bijvoorbeeld appte onze buurvrouw. Ze zat met haar man in een hotelletje en ze waren vergeten de papiercontainer aan de straat te zetten. Of ik dat wilde doen. Uiteraard. Postpakketten aanpakken voor de buren vind ik ook geen probleem. Zulke kleine dingen zijn het saamhorigheidscement voor de wijk.

De laatste tijd waren een aantal huizen rond ons rodeglijbaanveld van eigenaar gewisseld en hadden oude bewoners plaatsgemaakt voor jonge stellen met kleine kinderen. De zandbak op het veld wordt intensief gebruikt.

De buren van de papiercontainer organiseerden vorige week zaterdag een feestelijke maaltijd voor de bewoners rond ons rodeglijbaanveldje. We moesten zelf eten meenemen en delen. Mijn vrouw brouwde een pan rode soep, onze dochter maakte samen met vriendin/buurmeisje een heerlijke Italiaanse pastasalade en ik maakte een flinke pan vol gehaktballen.

Tegen etenstijd gingen we naar buiten met onze lekkernijen. De soep lieten we nog even binnen, omdat er nog meer soep was: een grote pan met heerlijke championsoep met vlees, gebrouwen door buurman Bert. Buurman Harrie stond aan een elektrische tweepitter pannenkoeken te bakken. Er stond een schaal met lekker uitziende kipstukken die al snel door twee buurjongens werd leeggegeten.

Ik maakte kennis met een nieuwe buurvrouw met een halfjarige babyzoon in een wipstoeltje en later ook met haar man. Ik vertelde haar dat ik een orgel thuis heb en dat ik daar veel op speel. Ze had het nog nooit gehoord. Dat stelde me gerust, want ik ben wel eens bang dat buurt zich ergert aan mijn orgellawaai.

Ook buurman en naamgenoot Peter was een nieuw gezicht voor me. ,,Wonen jullie hier pas?’, vroeg ik argeloos. ,,Al 36 jaar”, zei hij, ,,sinds 1990.” Ik schaamde me. Hoe kan het dat je al acht jaar op veertig meter van elkaar woont en elkaar niet kent? Hij had nog een verrassing. Ik hoor namelijk al een tijdlang met enige regelmaat vrolijke klarinetklanken uit een van de huizen komen. ,,Weet jij wie dat doet”, vroeg ik aan Peter. ,,Dat is mijn vrouw”, antwoordde hij. ,,Ze is kortgeleden met klarinetles begonnen.”

Er was ook nog een nieuwtje. Bewoners die al sinds 1975 – dus sinds de oplevering van onze wijk – aan het veld wonen, zijn onlangs verhuisd en in het huis komt een jong stel met een klein kind. In de gezelligheid was de zon ongemerkt ondergegaan en de volle maan bescheen de rode glijbaan. Alle buren sjouwden hun meegebrachte stoelen, lege flessen en pannen hun eigen huizen weer in. Ik trof dochters schaal met pastasalade zo goed als onaangeroerd aan. Die heb ik zelf opgegeten. Heerlijk.

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com

Meer columns van Peter Sneep vind je hier.