Kokkerellen

Marije wilde vroeger altijd iets met dieren doen. Nou, sinds enkele jaren heeft ze een piri-piri-restaurant, dus je kunt wel zeggen dat haar droom is uitgekomen. En de mijne af en toe, want haar kippendijen zijn de allerlekkerste.

Ik moest aan mijn vriendin denken bij de afkondiging van het vervoersverbod voor pluimvee. Misschien heeft u de borden rond Leusden zien staan. Hoe moet dat nou met het bezorgen van die overheerlijke kippetjes, dacht ik. Geldt voor gegrild pluimvee een uitzondering? Nou ja, tijdens de lockdownweken reden horecabrommers, -scooters en -snelfietsen in ieder geval af en aan met hun warme bezorgmaaltijden. Met name rond de winkelcentra was het tijdens de avondspits goed uitkijken; Chinees van links, Italiaans van rechts. En al die koeriers hadden haast, want een cooling-down met zo’n box op je bagagedrager is uiteraard een no-go.
Trouwens, stel dat die Chinees en Italiaan elkaar op de kruising Noorderinslag-Hamersveldseweg in de wielen rijden, wie haalt de bami en tagliatelle dan uit elkaar? Ik heb het altijd een vreemde variant van fusion cooking gevonden, maar dat terzijde.

De lockdown is voorbij. Sinds een week geldt open-up voor de horeca en dat was direct goed te merken. De hongerige moest gevoed worden, de dorstige gelaafd. Alsof de lekkerbek, smulpaap en fijnproever vijf weken lang zwaar te lijden hadden gehad onder de afhaal-, bezorg- en doe-het-zelf-alternatieven. Kom op, zeg! Dit was een uitgelezen kans om dat kookboek weer eens van de plank te halen of het creatieve smaakbrein een slinger te geven. Met zoveel supermarkt en vers-winkels ontbreekt het bovendien niet aan inspiratie in onze kleine gemeente.

Zo liet ik me laatst verleiden tot een Turkse proeve van supermarkt Happy – hoe vrolijk wil je je boodschappen hebben? Ja, ik wist wel van het bestaan, maar hier bekruipt mij altijd een toeristisch gevoel van verdwazing. Iets van: wel kijken, maar niet kopen. Die grote slagersman met zijn scherpe slagersmes – altijd van je af – hakt naar behoren, maar op de een of andere manier mis ik het kookboek dat bij deze winkel past.

In dat geval (en om andere verleidelijke redenen) is het prettig te weten dat ook de restaurants in Leusden weer hun draai hebben gevonden. Het is nog even behelpen qua ruimte, kapje, en code, maar wanneer de restaurateur zijn brigade op orde heeft, gun ik hem mijn maaltijd. En andersom.

Het klinkt een beetje piri-piri misschien, maar mag ik ook u aan een Leusdense eettafel nodigen en met u het glas heffen? Laten we proosten op de dienstbare werkers die Leusden zo lekker maken en het leven in het algemeen, want daar ligt altijd de basis. Proost op Claudia en Bart-Jan van De Mof, die voor nieuw leven kozen. En troost voor Marcel en Amanda van Mazoki; levensgenieters, maar nu even niet.

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl.