Kleedjesmarkt

,,Wat kost deze gele jas?”, zegt een stem achter me. Ik schrik een klein beetje, want het is niet de richting van waaruit ik vragen verwacht. Achter me staan onze fietsen. Toen we aankwamen om ons kleed uit te spreiden en vol te leggen met onze koopwaar, heeft onze dochter haar gele jas aan haar fiets gehangen. Ik geef de man geen ongelijk dat hij de jas wil hebben, maar hij is niet te koop. ,,Ik was er al bang voor”, zegt de man.

Officieel is de kleedjesmarkt een kinderevenement en moeten kinderen de spullen verkopen. Maar onze dochter wil kijken wat er op andere kleedjes te koop is. Ze jaagt op Kika-beren (gemaakt om geld in te zamelen om kinderkanker te overwinnen), waarvan ze er nog steeds niet genoeg heeft. Net als ik me ongerust begin te maken waar ze blijft, duikt ze op uit de massa en komt ze aanlopen met haar buit: drie beren. Twee identieke lichtbruine en een zwarte, elk voor vijftig cent. Ze heten voortaan Fiet, Siet en Zoenk.

Ik vind het leuk om iemand tevreden met een aankoop te zien weglopen, terwijl je zelf ook tevreden bent over de opbrengst

Ik hou van de kleedjesmarkt, zeker als de zon er lekker bij schijnt. Je hebt met veel mensen even leuk contact om je koopwaar aan te prijzen. Ik vind het leuk om iemand tevreden met een aankoop te zien weglopen, terwijl je zelf ook tevreden bent over de opbrengst.

Sommige mensen leer je wat beter kennen. Dat zijn je buren-voor-een-dag: de mensen van het kleed naast je. Links van ons staan een vader, moeder, twee dochters. Ze hebben veel meer spullen dan wij én ze hebben een troef. Eén van de dochters (8) heeft namelijk een viool bij zich. ,,Ze durft niet goed in het openbaar te spelen”, vertelt haar vader. ,,Als ze niet speelt, is het ook goed.”

De jonge violiste overwint haar schroom en speelt voortvarend ‘Ode to joy’ van Beethoven. Ze heeft talent. Ik hoor dat ze de intervallen zuiver pakt en dat ze snapt wat ze speelt. Veel mensen gooien gul munten in haar vioolkist.

Aan de rechterkant van ons kleed staat een koetsier. Hij verleidt jong en oud tot een ritje op zijn paardenwagen. En kijk, daar verschijnt burgemeester Gerolf Bouwmeester om samen met zijn als brandweerman verklede zoontje een ritje te maken. De vader van het vioolmeisje is er als de kippen bij om de burgemeester een kort vioolconcert aan te bieden. Maar de burgemeester moet eerst met zijn zoon naar het toilet, maar belooft terug te komen. En dat doet hij. Aandachtig luistert hij naar Beethovens Ode – het repertoire van de violiste is nog niet erg groot.

,,Ik ben zo ook begonnen”, fluistert een oudere vrouw me toe – ik vermoed dat ze denkt dat ik de vader van het meisje ben. ,,Ik moedig aan dat kinderen een muziekinstrument leren bespelen. Je kunt trots op haar zijn.”

Haar echte vader is zeker trots. Zo nu en dan, als de hoeveelheid munten in de vioolkist te groot is geworden, schept hij er weer een handje uit. ,,Ze haalt meer geld op dan wij met verkoop van de spullen op het kleed.”

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com