Ingetuind

De ijsheiligen Mamertus, Pancratius, Servatius en Bonifatius voorbij, kunnen we weer ongehinderd tuinieren. Natuurlijk, dat kan het hele jaar, maar liever laten we ons niet verrassen door vorstelijke nachten. Tuinders klaar, planten maar! Mevrouw Bosmans keek er naar uit en zij was niet de enige. Zo zette ze op maandag een verse jongeling tussen de ouderlingen, waarna zich op dinsdag al het eerste kraambezoek liet zien: slakken! Het merendeel heeft bovendien de sleurhut meegebracht, dus je kunt er vanuit gaan dat die gladjakkers van plan zijn te blijven. De hele zomer lang. In een ultieme poging om de glibberige campinggasten uiterst diervriendelijk op afstand te houden, heb ik bij de tuindeur een bordje ‘Bistro Chez Bosmans’ opgehangen en een potje knoflooksaus neergezet. Benieuwd of de panvrees werkt.

Ook op de Groene Zoom zijn weer tuinbeestjes gesignaleerd. Wethouder Van der Vegte mocht afgelopen weekend haar groene (linkse) vingers tonen bij de opening van de vlinder- en bijentuin. Dit kan Fenneke als geen ander, want de bloemetjes en bijtjes zijn haar tweede eerste natuur. Ze mag er blijven hangen, want ze krijgt weer ruimte in de agenda aangezien Alexandra Kolkman straks wet zal houden.

Nu de vlinders en bijen weer in hun eigen tuin mogen, kunnen wij ook het naastgelegen bos weer in. Al is ‘in’ nog een groot woord. Het is wonderlijk om te zien hoe dit ecologisch voedselbos zich met kleine stapjes ontwikkelt. En hapjes! Drie jaar geleden was er namelijk nog niets en nu eten we taart en soep van eigen oogst. Kortom, het eerste voedsel laat zich al smaken, op het grote bos moeten we nog even wachten.

Dat groeien schijnt trouwens helemaal niet zo natuurlijk te zijn. De natuur kan soms best een helpende menshand gebruiken. Dus: mocht er in u een vrijwillige mini-boswachter schuil gaan, laat hem eruit!

Zo ging het honderd jaar geleden trouwens ook met ons Lockhorsterbos. Natuurliefhebbers zagen dit gebied steeds kleiner worden, omdat delen werden verkocht als bouwterrein. Dat was indertijd dé reden voor de oprichting van Stichting Utrechts Landschap. Dit groencollectief ontfermde zich in 1927 als eerste over het Lockhorsterbos met de aankoop van acht hectare. Anno nu beheert Utrechts Landschap 5800 hectare natuur. Hulde! Ook daar kunnen ze trouwens niet zonder uw hulp.

Ach, nu ik toch aan een groen rondje Leusden begonnen ben, wijs ik u graag nog even op de oase van Marieke Nolsen. Twintig jaar geleden liet zij Twente achter zich om op Den Treek-Henschoten een nieuw paradijsje te maken: In de Boomgaard. Het is misschien wel de mooiste tuin van Leusden, die door Nolsen en fotograaf Modeste Herwig nu voor eeuwig is vastgelegd in een boek – sorry, boom. Ik loop er regelmatig langs en bedacht me deze week ineens: dat zouden onze slakken moeten (w)eten!

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl