Zwanen zien

Zwanen zijn gevaarlijk, zeiden mijn ouders. Op zondag na kerktijd maakten wij vaak een wandeling, door een mooi stukje Rotterdam. De route liep langs de Diergaarde en de Statensingel. In het gras langs de singel broedde een zwaan. We mochten er niet te dicht langslopen, ‘want een boze zwaan kon mensen flink verwonden’, zei mijn vader.

In de vijver aan de Noorderinslag tegenover de Wierickewijk zwemmen al een tijdje zeven puberzwanen met hun ouders. Ze maken wel eens een wandelingetje naar de overkant van de weg en weer terug. Ik zag dat een keer gebeuren. Chauffeurs zetten hun auto’s een paar minuten stil om de familie niet aan te rijden.

Halverwege de zomervakantie werd ik ongerust. Als ik langsfietste zag steeds minder zwanen. Zou iemand de vogels hebben afgeschoten? Of zag ik het niet goed?

Anderhalve week geleden ben ik aan staar geopereerd. De lens van mijn linkeroog was behoorlijk troebel geworden. Twee jaar geleden was mijn rechteroog al behandeld. Kort daarna begon ik ’s avonds in het donker sterren dubbel te zien. Toen wist ik al dat er nog een behandeling nodig was.

Ik vind mezelf eigenlijk de jong voor zo’n ouderdomskwaal, maar het heeft ook voordelen. Bij de behandeling in de Amersfoortse oogkliniek moest ik bij elke verdoving die in mijn oog werd gedruppeld mijn geboortedatum noemen. Zoveel oktober 1962, zei ik. Schuin tegenover mij zat een oudere mevrouw. Ik schatte haar een jaar of zeventig. Maar toen ze haar eerste druppel kreeg, keek ik verrast op: haar geboortedatum eindigde met 1932. Ze zag me kijken en ze lachte. ‘Jij hebt langer profijt van je nieuwe lens dan ik’, constateerde ze optimistisch.

De oogchirurge kende me nog van de vorige keer. In tien minuten was de operatie klaar en plakte een assistent mijn oog routineus af. Fijn is zo’n operatie niet. Je moet doorlopend in fel licht kijken en de dokter zegt verschrikkelijk zinnen als ‘Ik ga nu in oog snijden’, ‘Ik zuig nu uw lens eruit’ en ‘er spoelt nu veel vloeistof door uw oog, dat kan vervelend voelen’.

De volgende ochtend mocht het kapje eraf, De operatie was gelukt! Wat het meest opviel was dat de wereld om me heen zoveel diepte had. Ik had lang alles gezien als een platte foto. Toen het ‘s avonds donker was, ben ik naar buiten gelopen. Ik zag de sterren weer enkel. Er was meer moois. Tijdens het orgelspelen bij een trouwdienst in de Dorpskerk merkte ik dat ik vanaf mijn balkonnetje weer duidelijk kon zien wat voor in de kerk gebeurde. Voor die tijd kon ik niet door de lichtjes van de kroonluchters heen kijken. Nu wel.

Toen ik met onze dochter boodschappen ging doen, zag ik in de vijver opeens toch weer zeven zwanen en hun ouders. ‘Ik vind het zo leuk van zwanen dat ze geen golfjes in het water maken als ze zwemmen. Eenden doen dat wel’, zei ze. Ik zag het ook.

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com.