Tweestrijd

Gelukkig, de storm is gaan liggen. Nee, niet Dudley, Eunice of Franklin, maar die rond Marco B., Ali B. en kleine Lil. Het ene moment staan ze te stralen in de schijnwerpers, het volgende moment weten ze niet hoe diep ze moeten wegduiken in hun capuchon. Zo heb je een gouden plaat in handen en zo hangt er een zwarte balk voor je ogen. En er lijkt nog een gemene deler op te gaan voor dit sterrenstelsel: losse handjes.

De Leusder Krant gaat aan deze show- dan wel rechtszaken voorbij. Omdat geen van de artiesten iets met Leusden te maken heeft, uiteraard, maar ook omdat hier eerst recht gesproken dient te worden. Door justitia en niet de media! Het grote ‘voordeel’ van dit nog grotere nadeel is echter wel de aandacht voor slachtoffers. Vrouwen (en mannen), die zich in het verleden grensoverschrijdingen moesten laten welgevallen, krijgen nu met terugwerkende kracht een stem. Ze worden gehoord en gezien, en laten we hopen dat deze beerput van de macht op de lange termijn ook een cultuurverandering oplevert.

Waarom nu dan toch een stukje in uw wekelijkse krant? Dat heeft u te danken aan mijn goede vriendin Elisabeth. Tussen taart en thee wierp ik vorige week namelijk mijn Gerrit Achterberg-dilemma op haar keukentafel. Ik ben een groot liefhebber van de beste dichter van de vorige eeuw, die zijn laatste jaren in Leusden sleet. Uit bewondering voor zijn poëzie stelde ik langs deze kantlijn al eens voor om enkele Achterbergse dichtregels een plek te geven op de gevel van het Huis van Leusden. Dat pleidooi werd niet door alle lezers gewaardeerd, kan ik u melden.

Gerrit Achterberg wordt geroemd en verfoeid. De dichter had namelijk ook de dood van zijn Utrechtse hospita op zijn geweten. Ja, een moordenaar was het. Maar in de wetenschap dat hij is bestraft en beschikt zag ik geen reden om hem een klein eerbetoon te onthouden. Niet de moordenaar, maar de dichter. Dus naast de P.C. Hooft- en de Constantijn Huygens-prijs ook een postuum saluut in de gemeente van zijn laatste woon- en rustplaats.

Voor Elisabeth ging mijn bewondering te ver. Over de doden niets dan goeds, hield ik haar nog voor, maar zijn strafblad weegt voor haar net zo zwaar als zijn verzen voor mij. Een eerbetoon is in haar ogen dan ook teveel gevraagd en – eerlijk is eerlijk – daarin heeft ze een puntje.

Parallel aan deze discussie liggen de werken van Marco B. De bekende liedjeszanger heeft niemand vermoord en is (nog) niet veroordeeld voor onzedigheden, maar zijn werk is wel in de ban. Geen radiozender durft hem, terwijl Madame Tussauds zijn beeld in het depot plaatst en The Passion zijn hemelse teksten uit de liturgie haalt. Zeg eens eerlijk, mag ik de mens aan de rechter laten en de kunst aan het volk? Ik verlang namelijk zo naar Marco’s ‘Waarheid’ en Gerrits ‘Hoonte’.

Marco Bosmans,
bosmans@xmsnet.nl