Hallo hond!

Zondagmiddag moest ik orgel spelen in een kerk in de wijk Kruiskamp in Amersfoort. Ik ging er lopend naartoe, vijf kilometer verderop. Ik liep lekker door en deed er vijftig minuten over.

Langs het tennisveld in De Wetering loopt een naamloos pad naar het Valleikanaal. Daar zag ik bij de brug een vrouw in een rolstoel die probeerde haar hond mee te trekken. Het was een leuk beige dier met halflang krulhaar. Hoe de vrouw ook trok, het beest hield zijn poten stram. Er was geen beweging in te krijgen.

,,Kunt u mij helpen?’’, vroeg de vrouw me. ,,Mijn hond wil heel graag op de Grebbeliniedijk lopen. Maar ik kan daar met mijn rolstoel niet heen. Als u vriendelijk tegen hem praat en hem een beetje vooruit duwt, dan gaat hij met me mee. Naar mij luistert hij niet, maar naar een ander vaak wel.’’ Ik geloofde er niet erg in, maar het was te proberen. Ik aaide de hond over zijn rug. Hij voelde als een groot pluchen dier. Boos werd de hond niet van mijn aanraking. ,,Ga maar met je mama mee’’, moedigde ik hem vriendelijk aan. ,,Ze kan met haar rolstoel niet de dijk op.’’

De vrouw kende haar hond goed. Zijn poten ontspanden en aarzelend liep hij met zijn bazin mee. ,,Het werkt!’’ Ik riep het bijna. ,,Dankjewel’’, zei de vrouw. ,,Daag!’’, zei ik. ,,En dag lieve hond!’’ De vrouw lachte en ik was er ook vrolijk van geworden.

Het is trouwens mijn nieuwe gewoonte om dieren te groeten. Ik was er een paar jaar geleden al mee begonnen om alle mensen te groeten die ik tijdens mijn wandelingen tegenkom – op voorwaarde dat ik even oogcontact met ze heb. Soms groet ik iemand die een hond uitlaat. Ik kwam daarbij in een klein gewetensconflict. Waarom groet ik wel de baas en niet de hond? Een hond is toch ook iemand? Daarom zeg ik sinds kort de hond ook gedag. ,,Hallo’’, zeg ik dan tegen de mens, bij het oogcontact. En daarna: ,,Hallo hond.’’

De baasjes moeten daar bijna altijd even om lachen. Soms ontstaat er dan een leuk gesprekje. De groet breekt het ijs. Zondagavond op de terugweg, langs het Valleikanaal ter hoogte van landgoed De Horst, groette ik bij het inhalen een vrouw en haar hond. ,,Heeft u ver gelopen?’’ vroeg ze. Ik vertelde haar dat ik naar de kerk was geweest om orgel te spelen. ,,Ging dat goed?’’, vroeg ze. Ik zei dat ik een beetje dom was geweest omdat ik met mijn brede wandelschoenen niet zo goed kan orgelspelen. ,,Ik weet alles van voeten en schoenen, want ik ben pedicure’’, zei de vrouw begrijpend.

Op het voetpad bij de Morgenster groette ik de laatste hond. ,,Hij zegt niks terug, hoor, als je het niet erg vindt’’, zei z’n baas. Als of dat een hondengroet overbodig zou maken. Het laatste stukje groette ik poezen, eenden en alle dieren. Ik raad iedereen aan om dat ook te doen. Gewoon hardop. Je wordt er echt heel erg vrolijk van. En de dieren ook.

Peter Sneep, pjsneep@gmail.com