Dansers van Studio Pauline uit Leusden. (Archieffoto, 2020).
Dansers van Studio Pauline uit Leusden. (Archieffoto, 2020). Studio Pauline

Column Marco Bosmans: ‘Zodra bladeren vallen, blader ik als vanzelfsprekend door het programma van het Nationale Ballet’

25 oktober 2023 om 11:23 Column Knipoogje

[Knipoogje: Spitzvondig

Theater de Tuin mag dan een breed programma hebben, voor een balletvoorstelling komt ons dorpstoneel wat metertjes tekort. Om over de kleedkamer nog maar te zwijgen. De Sint-Jozefkerk biedt meer ruimte en een prachtig decor, maar waar laten we dan het publiek? Ik heb het even opgemeten, het podium van het AFAS Theater – 14 bij 14 meter, exclusief orkestbak – zou eventueel wel spitzen kunnen dragen, ware het niet dat Cruijff en Bach hier de voorkeur krijgen. Jammer, want ik heb zin in ballet.

Het is mijn natuurlijke behoefte, ingegeven door de seizoenen. Zodra bladeren vallen, blader ik als vanzelfsprekend door het programma van het Nationale Ballet. Zij brengen op dit moment Giselle. En vanaf december Raymonda, van Marius Petipa. Bovendien zijn er altijd gezelschappen die rond de feestdagen De Notenkraker weer ten tonele brengen – een klassieker die u eens gezien móet hebben.

Het is niet anders, voor ballet moeten we het dorp uit. Of… we zouden ons open moeten stellen voor een beetje verbeelding

Het is niet anders, voor ballet moeten we het dorp uit. Of… we zouden ons open moeten stellen voor een beetje vrije improvisatie, een beetje verbeelding. Het overkwam mij enkele dagen geleden, bij het vallen van de avond. Tsjaikovski klonk, ik open de tuindeur om het tafelkleed uit te kloppen en een grote vogelzwerm raast over het huis. Ze slingeren linksom, schieten omhoog en maken een bocht naar rechts om vervolgens de veilige bamboestruiken in te duiken voor een kakofonische koorrepetitie.
En na het zingen weer in een vloeiende beweging gezamenlijk de struiken uit. Wie zijn die luchtacrobaten; mezen, merels? Ik heb werkelijk geen idee, maar de choreografie is prachtig.

Het heeft iets balletterigs, zoals ook spreeuwen dat graag in groten getale doen, het liefst met een noodgang. Of zoals ganzen die op hun eigen g(em)akkie de trek afleggen richting het zuiden. Die zwiepende vleugels, voortgestuwd in eenheid tot verre verten, met een prima ballerina voorop. Daar kan choreo-meester Hans van Manen nog een puntje aan zuigen, zó indrukwekkend. En wat te denken van scholen haring? Het laat zich biologisch ongetwijfeld verklaren, maar de discipline van een groep is voor een onevenwichtig buitenbeentje als ik ben een wonderlijk tafereel. Zou daar trouwens het begrip ‘in de maat’ vandaan komen? Een vraag voor de visspecialist…

En dan heb je natuurlijk nog het straatballet. Ik zag ze laatst op de Arnhemseweg bij het kappen van bermbomen en op de kruising Groene Zoom – Noorderinslag; mannen in oranje hesjes. Het is weliswaar behelpen wanneer verkeerslichten er de brui aan geven, maar het entertainment van deze hulpbrigadiers verzacht het wachten.
Het is vermakelijk zelfs hoe ze met handen, voeten en af en toe een fluitje het verkeer in goede banen leiden. Dan kan het naastgelegen Zwanenmeer (lees: Zwanenwater) geen toeval zijn. En wee degene die doorrijdt, want deze mannen kraken je noten!

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl

Deel dit artikel via:
advertentie
advertentie