Schoonzussen Ginette en Petra delen de zorg voor Truus

ACHTERVELD Schoonzussen Ginette van de Grootevheen - Rutte en Petra Voorburg zorgen samen voor hun (schoon-)moeder Truus Rutte. Dat doen zij naast hun drukke leven met werk, kinderen, kleinkinderen en vrijwilligerswerk. Samen vertellen ze over mantelzorg, liefde, volhouden en meebewegen.

Het begon met een val. Van de Grootevheen: ,,Mijn moeder liet vorig jaar januari haar hond uit. Ergens lag ijzel, ze gleed uit en brak haar arm. Toen was de gedachte ‘we helpen haar weer op de been’. Maar de breuk genas slecht, haar andere arm raakte overbelast en haar gezondheid ging verder achteruit.’’

Voorburg: ,,Vanaf het begin stonden Ginette en ik klaar om de zorg voor mijn schoonmoeder, haar hond en haar huis op ons te nemen. Naast de zorg die wij beiden geven, regelt en plant Ginette de zorgschema’s, medicijnen en het contact met artsen, en ik weet goed hoe de zorg werkt. Voor de een is het makkelijker om overdag te zorgen, de ander verzorgt liever het avondeten en de avond. We vullen elkaar goed aan.’’

Verhalen van het dorp
In de gemeente Leusden zien mensen naar elkaar om en staan ze voor elkaar klaar. Daarvan zijn vele voorbeelden, die het waard zijn om te delen. De serie Verhalen uit het dorp geeft een beeld van hoe inwoners van Achterveld en Stoutenburg zelf en samen met vrijwilligers en professionals invulling geven aan zorg en welzijn. Deze serie is tot stand gekomen met subsidie van het Ministerie van VWS in het kader van ‘Langer Zelfstandig Thuis Wonen’.

ROLLEN DRAAIEN OM

,,Mijn moeder stond haar hele leven klaar voor anderen. Vroeger werkte ze als kok bij Huize Sint Joseph. Toen dat niet meer lukte vanwege haar schouders en de zware pannen, is ze blijven helpen bij de maaltijden in het woonzorgcentrum. Ook werd ze vrijwilliger bij de Zonnebloem: bestuur, huisbezoeken, bingo, uitjes en koken in de vakantieweken,’’ vertelt Van de Grootevheen.

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

Ginette van de Grootevheen, Truus Rutte en Petra Voorburg voor de kerk van Achterveld - Foto: Ruby Beltman

,,Mensen van haar generatie zijn het niet gewend om hulp te vragen. Nu zijzelf zorg nodig heeft, is dat wennen voor haar. Toch accepteert ze de hulp van de verschillende zorgverleners goed.’’ Voorburg beaamt dat: ,,Mijn schoonmoeder is gauw tevreden. Ze is blij met wat ze krijgt en klaagt ook nu niet.’’

Na een reeks ziekenhuisopnames kwam de diagnose en viel veel op zijn plek. Van de Grootevheen: ,,Ze had steeds meer pijn, was moe en werd onzeker. Ze is ook een paar keer in huis gevallen. Gelukkig heeft ze een horloge om, waarmee ze kan bellen, zodat ze ons kon bereiken. We kwamen dan om haar te helpen met opstaan en naar bed gaan.’’ Er kwam een sta-op-stoel en hulp in de huishouding. ,,Huishoudelijke hulp organiseren via de Wmo, de Wet maatschappelijke ondersteuning, bleek een gedoe. Eigenlijk adviseren ze om te kijken naar de mogelijkheden binnen de eigen sociale kring. Dus dat hebben we zelf geregeld.’’

We merkten we onze grenzen steeds wat verder opschoven

WAARDERING

Voorburg werkt in de gehandicaptenzorg. Haar vader Aart Voorburg, voormalig boer en weduwnaar, maakte een paar jaar geleden een zware periode mee door een ongeluk. ,,Toen heb ik ervaren wat mantelzorg betekent,’’ zegt ze. ,,Mijn vader was altijd druk op de boerderij. De boerderij en koeien waren zijn grootste passie. Hij had niet altijd de aandacht voor ons, die je eigenlijk wilt. Maar door de zorg van zijn kinderen maakte hij een draai en liet hij merken hoe dankbaar hij was.’’ Zo kan mantelzorgen een positieve ervaring zijn, waar je niet op hebt gerekend. Die ervaring helpt haar nu bij de zorg voor haar schoonmoeder.

,,We kunnen bij elkaar terecht,’’ vertelt Voorburg. ,,We steunen elkaar en onze mannen staan achter ons. Van de Grootevheen: ,,Ook mijn broer Michel helpt mee om voor zijn moeder te zorgen, naast zijn werk. Hij kookt graag voor ma en in de weekenden springt hij bij.’’

GRENZEN VERLEGGEN

Toch is het zwaar. ,,Op mijn werk is er niemand die mijn taken overneemt,’’ zegt Van de Grootevheen. Ze werkt in de financiële administratie. De druk op het werk werd erg hoog. ,,Afgelopen najaar ging het heel slecht met mijn moeder. Ze kreeg de ene longontsteking na de andere.’’ Voorburg: ,,Soms vroegen we ons af hoe lang dit nog zo zou doorgaan. Een maand? Twee maanden? Langer? Die onzekerheid, dat kost veel energie. We merkten beiden dat we daardoor onze grenzen steeds wat verder opschoven.’’

Lees hier meer delen van onze serie ‘Verhalen van het dorp’

In de periode dat het zo slecht ging met hun (schoon)moeder, hebben ze binnen de familie mooie gesprekken gehad. Gesprekken, die je anders niet met elkaar hebt, over afscheid en de dood. Ook spraken ze open met de huisarts en de thuiszorg over wat er nodig en mogelijk is. ,,We hebben besproken wat mijn moeder wil,’’ legt Van de Grootevheen uit. ,,Zij beslist als ze verder achteruitgaat en dat respecteren we.’’

(Artikel gaat verder onder de afbeelding).

‘Als je hoort hoe het ergens anders kan gaan, dan besef je hoe goed we het hier hebben in Achterveld.’ - Ruby Beltman

Maar zover is het gelukkig niet gekomen. Van de Grootevheen: ,,Mijn moeder is er wonderwel bovenop gekomen. In plaats van afscheid nemen, is ze gaan opbouwen. Met behulp van een rollator kan ze lopen en gaat ze naar de kapper en de markt in het dorp. Deze nieuwe situatie was eerlijk gezegd best schakelen. We moesten zoeken naar een nieuwe modus.’’ De huishoudelijke hulp en de thuiszorg zijn gebleven, de mantelzorg is verminderd. ,,Mijn moeder is nu meer zelfredzaam. Onze zorg overdag is weg. Wel helpen we haar een paar keer per week met koken. Eten opwarmen lukt haar en doet zijzelf.’’

SAMEN STERK

Tussen alle zorgen door zijn er ook mooie momenten. ,,Het brengt ons dichter bij elkaar’’, zegt Van de Grootevheen. ,,We zijn vaker samen. Niet alleen om te zorgen, maar ook om bij te praten.’’ Voor Voorburg is het belangrijk om haar balans te bewaren. ,,Naast mijn werk en de mantelzorg zoek ik vaak mijn vriendinnen op om afleiding te zoeken. Ook helpt muziek om mijn emoties een plek te geven. Van de Grootevheen: ,,Ik ben al blij als ik gewoon even thuis ben en nergens heen hoef. Dat is voor mij al genoeg.

,,We voelen ons gesteund door familie, vrienden en de professionele hulp van de huisartsen en de thuiszorg’,’ benadrukt Van de Grootevheen. ,,En ook doordat Achterveld veel vrijwilligers heeft, zoals de bezoekvrijwilligers van de Zonnebloem. Dat is echt bijzonder. Als je hoort hoe het ergens anders kan gaan, dan besef je hoe goed we het hier hebben. Daarom raad ik iedereen aan: vraag om hulp! Iedereen die een paar uur kan helpen, ontlast weer een stukje in de agenda van een mantelzorger. En het geeft weer andere gesprekken in huis van wie de zorg ontvangt. Dat zagen we bij ma. Zo bleef ze, in de tijd dat het zo slecht ging met haar, toch een beetje betrokken bij het dorp.’’

(In Heelkommentaar (winter 2025) verscheen het artikel ‘Met hart en ziel zorgen’, geschreven door redacteur Ester Goddijn. Dit verhaal is gebaseerd op dat artikel. Het is bewerkt voor de reeks Verhalen van het dorp).