‘Wat meer erkenning zou fijn zijn’

LEUSDEN In de serie ‘de vele gezichten van dementie’ spreekt de Leusder Krant deze keer een echtgenote en tevens mantelzorger voor haar man die gediagnosticeerd is met beginnende vergeetachtigheid. Zij vertelt haar verhaal, omdat ze merkt dat velen niet begrijpen wat leven met een partner met geheugenproblemen betekent. Wel wil zij graag anoniem blijven, omdat omstanders vaak snel met een oordeel klaar staan en dat is haar teveel.

We ontmoeten mevrouw bij een koffie-ochtend bij De Bron waar zij vooral komt om haar man onder de mensen te laten zijn. ,,Het maakt mijn man blij om hier even te zijn,” geeft de 80-plusser aan. ,,Er zijn hier vaak dezelfde mensen en dat is fijn. Er is ruimte voor een spelletje of een praatje, net wat je wil.”

MOETEN AANPASSEN ,,Onbekend maakt onbemind”, geeft ze aan. ,,Over het algemeen hebben mensen er geen erg in dat er geheugenproblemen zijn en zien ze niets aan mijn man. Het begint met kleine veranderingen die je zelf ook niet eens opmerkt, maar als je terug gaat kijken zijn er al heel lang dingen die niet helemaal kloppen. Ik moet bijvoorbeeld altijd goed opletten waar hij zijn spullen neerlegt. Gelukkig kan ik er goed mee omgaan, omdat ik altijd gewerkt heb in de bejaardenzorg maar ik heb mij wel moeten aanpassen. Ik was een bezige bij en van het opschieten, maar ik heb dat wel moeten afleren. Daar heb ik wel moeite mee gehad hoor. Maar ik let goed op hem en hij is vaak in een goede stemming en dan probeert hij te helpen waar hij kan.”

Lees hier ook de andere delen in de reeks.

DE WEG KWIJTRAKEN ,,Ik probeer hem wel in beweging te houden. Ik heb hem de weg naar de apotheek aangeleerd, zodat hij zelf zijn medicijnen kan halen. Maar een pak melk halen bij de supermarkt lukt niet. Dat is dan een vreemde omgeving en dan raakt hij echt de weg kwijt. Hij slaapt veel en dat is voor mij een moment om even een stukje alleen te gaan fietsen. Ik moet dan wel een briefje neerleggen met mijn telefoonnummer. Hij kan wel even alleen thuis zijn, maar een tijd zeggen waarop ik thuis ben, moet ik bijvoorbeeld niet doen. Als ik dan niet op dat tijdstip thuis ben, dan wordt hij angstig. Ik ben heel belangrijk voor hem, zonder mij kan hij niet.”

Het begint met kleine veranderingen die je zelf ook niet eens opmerkt, maar als je terug gaat kijken zijn er al heel lang dingen die niet helemaal kloppen

LUISTEREND OOR ,,In de omgeving vallen zijn geheugenproblemen niet eens zo op, omdat hij dat toch probeert te verbloemen. Zo was er ook eerst onbegrip bij de kinderen, zij dachten eerst dat ík aan het dementeren was, toen ik aangaf dat het met hem niet goed ging.”

,,Ik moet hem altijd aansturen en veel herhalen. En dat is misschien wel het lastigste, ik kan zelf mijn verhaal niet kwijt. Mijn luisterend oor is er al heel lang niet meer. Ik had een zus in dezelfde situatie met wie ik veel kon delen. Helaas is zij vier jaar geleden overleden en ik mis haar nog elk uur. Je hebt elkaar nodig, want het is zo moeilijk. Dat is wel wat ik vaak mis, erkenning voor de problemen bij een partner met vergeetachtigheid. Daarom vertel ik ook mijn verhaal. Ik vermaak mij heus prima met mijn hobby’s, maar af en toe praten met mensen in dezelfde situatie is fijn. Wat dat betreft is het jammer dat het Alzheimer café in Amersfoort is. Ik ga daar ’s avonds niet alleen naar toe.”

Dit artikel maakt deel uit van de serie artikelen om ‘De vele gezichten van dementie’ in beeld te brengen met als doel om in Leusden meer kennis en begrip te creëren over dementie en de gevolgen hiervan. Wilt u ook uw verhaal vertellen samen met een partner of familielid met dementie dan kunt u zich voor meer informatie wenden tot Ellie Kuper, coördinator van het project. Via het mailadres kuperkat@casema.nl of 06-20550053 is zij bereikbaar.

(Uit privacy-overwegingen vermeldden we in dit uitzonderlijke geval de achternaam van de geïnterviewde niet, red.)

door Mariska Stehouwer