Column Marco Bosmans: ‘Dat de steekpartij verwerkt is op pagina 3 heeft te maken met miscommunicatie’

Knipoogje: Bekommering

Hoewel de vakantietijd alweer op zijn einde loopt, worstelen veel (nieuws)redacties met invulling. Het is grabbelen naar mooie verhalen en speuren naar nieuws, want dat ligt niet altijd op straat. Dat is wat de media komkommertijd noemen. 

Heel even had ik mijn collega’s vorige week op het verkeerde been met de mededeling dat mijn gezin ontsnapt was aan een steekpartij. Stop de persen! In de wetenschap dat moord en brand al snel de voorpagina’s weten te bereiken, werd met mijn nieuwtje redactioneel onmiddellijk opgeschaald naar code rood en ruimte gemaakt voor dikke hoofdletters en 300 woorden op pagina 1. Dat de steekpartij uiteindelijk verwerkt is in dit kolommetje op pagina 3 heeft te maken met de miscommunicatie tussen uw naïeve stukjesschrijver en zijn teleurgestelde eindredacteur. Het ware verhaal is immers niet meer dan de verwijdering van een flink wespennest in onze tuin. ‘Loos alarm,’ zuchtte chef Bart. ‘Maar dit had heel anders kunnen aflopen,’ probeerde ik nog. Het was zinloos. Zelfs het perspectief van een brute massamoord op een paar duizend wespen kon de krantenbaas niet overtuigen en dus blijft het bij een komkommertje van 148 woorden, weggestopt inmijn wekelijkse column. 

Hare majesteit en gevolg hadden zich trouwens verstopt in de kussenkist in onze tuin. Die was de afgelopen weken, vanwege de herfstdepressie, niet open geweest. Maar toen we vanuit onze huiskamer steeds vaker zo’n geelzwarte prikkert in de kist zagen duiken, kregen we de kriebels. Ach, eentje mag er komen logeren. En twee ook nog wel. Maar wat als zich een complete koninklijke familie tussen onze kussens heeft genesteld? Omdat we het zoemende krakersvolk niet wilden jennen, belden we de wespenverdelger. Hij kwam, zag en blies… Het hele koningshuis uitgemoord.

Genoeg erover, want de herbeleving doet opnieuw kriebelen. Vanwege diezelfde kriebelgevoeligheid heb ik de Open Imkerijdag op Hoeve Groot Zandbrink dit jaar trouwens overgeslagen. Komende zaterdag ga ik echter wel de boer op, want het jaarlijks Oogstfeest staat op de agenda. Ach, ik zag ze vaker, de wolspinners, mandvlechters en lepelsnijders, dus het is me niet om de ambachtelijke nijverheid te doen. Nee, wat ik zo aantrekkelijk vindt aan dit soort boerderijdagen, is het kijken naar de kijkers. Voor de jongste generatie is dit ouds iets nieuws. Zij kijken hun ogen uit. En ondertussen zal ik zaterdag weer de sfeer van het platteland opsnuiven. Dát is namelijk wat Leusden zo bijzonder maakt: dorpse gedoetjes in de boerenschoot van het buitenleven. 

Over oogstfeest gesproken. Ik heb gisteren voor mijn chef nog een pondje komkommers gehaald bij groenteboer John op de weekmarkt. Als goedmaker voor de ‘bijna-steekpartij’. En nog een leuk nieuwsje op pagina 3, Bart: van veel komkommers krijg je een wespentaille.

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl