Column Marco Bosmans: ‘Ik kan de uitslag niet anders zien dan de spiegel van een boze maatschappij’

[Knipoogje: Medemens

Nu in Den Haag een verkenningstocht gaande is, worden elders in het land nog tranen gedroogd. Het was schrikken, slikken en schikken. De Tweede Kamerverkiezing 2023 – een week later.

Met alle respect voor de peilers en duiders kan ik de uitslag niet anders zien dan de spiegel van een boze maatschappij. We zijn verWilderd. En dan kunnen we na het sluiten van de stembussen wel massaal handen uitsteken of tot vuisten ballen, in deze democratische rechtsstaat hebben we de uitslag aan onszelf te danken. Wilt u meer of minder PVV-stemmen? Het antwoord klonk een week geleden luid en duidelijk, wat in Leusden neerkwam op 3453 rode vakjes. Oké, daarmee kreeg de Partij voor de Vrijheid in onze gemeente niet de meeste stemmen, maar wij zullen ons, zoals gezegd, moeten schikken naar de boze natie. Misschien kunnen ze bij de ISVW nog eens een filosofisch lesje wijden aan het verdoemend effect van neoliberalisme. Ik kom!

Op zoek naar een helend antwoord op de Haagse crisis, liet ik mij afgelopen vrijdag verleiden tot een smakelijk samenzijn in De Bron. Daar waar eens kinderen de les werd gelezen (Basisschool Kinderland), vinden jong en oud sinds enkele jaren vele vormen van afleiding en begeleiding. De wekelijkse aanschuiftafel B(r)on Appétit is een van die activiteiten, met Guus als chef de cuisine. Wat een heerlijk avondje! Guus is wat je van een goede kok mag verwachten: een liefhebber van fijne kost, maar meer nog van fijne kostgangers. 

Omdat de temperatuur koers zette richting vriespunt, had de chef besloten snert te delen. Maar dan wel échte snert. Daarom stonden ook varkenspoten op zijn boodschappenlijstje. Op hangende pootjes keerde hij retour keuken: niet gevonden. Dan maar karbonades. Het was smullen geblazen, voor sommigen zelfs drie koppen achtereen, met warme flensjes toe. 

Ik was een nieuweling aan de tafels, terwijl José, Greet, Ellie, Bea, Kitty, Henny, Karin, Moniek, Willy en Henk bijna wekelijks aanschuiven. Ook Frank en Gijs mogen niet onvermeld blijven, als dienende brigadiers. En tussen de happen waren er verhalen, óók kostelijk. Verhalen over vroeger en nu, over schapen en paarden, maar vooral over deze bijzondere etentjes. Over die kleine, wekelijkse ontmoetingen tussen vijf en zeven uur, want alleen is immers ook maar alleen. De Bron heeft dus meer te bieden dan het lekkers en liefs van Guus. Medemenselijkheid is hier de grootste smaakmaker. Je zou het de nieuwe verkenner in Den Haag op een boterbriefje willen meegeven.

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl

Nota bene: Lief medemens in Leusden, chef Guus gaat er binnenkort mee stoppen. Hij is uitgekookt. B(r)on Appétit zoekt dan ook een gezellige kok die de pollepel wil overnemen. U krijgt er een paar gezellige, dankbare kostgangers voor terug. En een warm hart bovendien. Mail mij gerust!