Afbeelding
Pixabay

Column Marco Bosmans: ‘Mag een journalist zich opwinden over een losse stoeptegel of verknipte heg als de wereld in brand staat?’

11 oktober 2023 om 11:37 Column Knipoogje

Knipoogje: Israël

Ze hebben soms iets ongemakkelijks, deze krabbels langs de kantlijn over miesmuizen en lanterfanten. Ik voelde die knoop ook ten tijde van de inval in Oekraïne, de aardbevingen in Turkije en overstromingen in Libië. En nu is er de escalatie in het Midden-Oosten. 

Mag een journalist zich opwinden over een losse stoeptegel of verknipte heg als de wereld in brand staat? Is er ruimte voor lichte kost in zware tijden? Gelukkig zijn er altijd lezers die mijn gewetensnood weten te sussen. Dat zijn passanten op straat die in het voorbijgaan even een knipoogje teruggeven. Of mailers die zich getroost wisten door mijn kolommetje. En dat lucht ook mij dan weer op.

De twist werd deze week ook aangehaald op de redactie. Daar kreeg ik een paar vragen terug ter relativering, zoals: mag je twee koekjes pakken als de halve wereld honger heeft? Of: mag een goedgelovige in een Mercedes rijden? Het zijn onmogelijke kwesties, die in een kokervisie volkomen stuk geanalyseerd kunnen worden of – erger nog – tot een opstand kunnen leiden. Niet doen! Ik sloeg mijn journalistieke lessen er nog eens op na en vond het antwoord. Een journalist ziet, hoort en kent zijn plaats. Daarom laat ik Israël aan de juiste collega’s, zodat ik me kan focussen op het lokale contragewicht.

Een journalist ziet, hoort en kent zijn plaats. Daarom laat ik Israël aan de juiste collega’s

Zo deed ik vorige week een rondje Treek met collega Guus. Ex-collega eigenlijk, want Guus heeft de journalistiek onlangs verruild voor de wereld van de ruimtelijke vraagstukken, het landelijk gebied en de geografie. Een prachtige stap, die ons echter wel dwingt de collegiale band om te zetten in een vriendschap. Dus zo trokken we als vrienden door onze geliefde ‘achtertuin’. We bespraken koetjes, kalfjes en vele serieuze zaken, maar Guus en ik kunnen ook heel goed stil zijn. Sssst. 

Dan luisteren we naar niets. Nou ja, naar het ruisen van de bomen en de kwetteraars om ons heen. Het is wonderlijk om te horen en te zien hoe het gevogelte in deze herfsttijd nog welig tiert. Een kijkertje ontbrak, maar dankzij vier (redelijk) scherpe ogen en een zuinige vogelkennis wisten we toch nog een paar prachtige bosvogels te spotten; van boomklevers tot boomkruipers. En is dat geen klapekster, biddend hoog boven onze hoofden? Wat een prachtgebied is dit toch. Ik sluit dan ook niet uit dat mijn goede vriend zijn baan mede te danken heeft aan het feit dat hij leeft in de mooiste biotoop van Nederland. 

Wist u dat de natuurlijke stilte ook een inspirerende bron kan zijn? Een bron van rust, van vrede. Zo krabbelde ik iets over het gebed van een ekster voor zijn flierefluiters in het Midden-Oosten. Daar waar nu kogels en raketten het luchtruim vullen, zouden vogels moeten vliegen. Grenzeloos. Zij worden niet teruggefloten en ook niet neergeschoten, neuriede ik. Tja, het is daar waar de geografie al zo lang pijnlijk knelt.

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl

Deel dit artikel via:
advertentie
advertentie